5 ام�ا گفتند: نه در وقت عيد مبادا آشوبي در قوم بر پا شود ).
6 و هنگامي كه عيسي در بيت عنيا در خانة شمعون ابرص شد ،
7 زني با شيشه اي گرانبها نزد او آمده ، چون بنشست بر سر وي ريخت.
8 ام�ا شاگردانش اين را ديدند ، غضب نموده ، گفتند: چرا اين اسراف شده است ؟ 9 زيرا ممكن بود اين عطر به قيمت گران فروخته و به فقرا داده شود. 10عيسي اين را درك كرده ، بديشان گفت: چرا بدين زن زحمت مي دهيد ؟ زيرا كار نيكو به من كرده است.
11 زيرا كه فقرا را هميشه نزد خود داريد اما مرا هميشه نزد خود نداريد.
12 و اين زن كه اين عطر را بر بدنم ماليد ، بجهت دفن من كرده است.
13 هر آينه به شما مي گويم هر جايي كه در تمام عالم بدين بشارت موعظه كرده شود ، كار اين زن نيز بجهت يادگاري او مذكور خواهد شد. 14 آنگاه يكي از آن دوازده كه به يهوداي اسخريوطي مسم�ي بود ، نزد رؤساي كهنه رفته ،
15 گفت: مرا چند خواهيد داد تا او را به شما تسليم كنم ؟ ايشان سي پارة نقره با وي قرار دادند.
16 و از آن وقت در صدد فرصت شد تا او را بديشان تسليم كند. 17 پس در روز او�ل عيد فطير ، شاگردان نزد عيسي آمده ، گفتند: كجا مي خواهي فصح را آماده كنيم تا بخوري ؟
18 گفت: به شهر ، نزد فلان كس رفته ، بدو گوييد: استاد مي گويد وقت من نزديك شد و فصح را در خانة تو با شاگردان خود صرف مي نمايم. 19 شاگردان چنانكه عيسي ايشان را امر فرمود كردند و فصح را مهيا ساختند. 20 چون وقت شام رسيد با آن دوازده نفر بنشست.
21 و وقتي كه ايشان غذا مي خوردند ، او گفت: هر آينه به شما مي گويم كه يكي از شما مرا تسليم مي كند!
22 پس بغايت غمگين شده ، هر يك از ايشان به وي سخن آغاز كردند كه خداوندا آيا من آنم ؟
23 او در جواب گفت: آنكه دست با من در قاب فرو برد ، همان كس مرا تسليم نمايد! 24 هر آينه پسر انسان به همانطور كه دربارة او مكتوب است رحلت مي كند. بهتر بودي كه تو ّلد نيافتي!
25 و يهودا كه تسليم كنندة وي بود ، به جواب گفت:
اي استاد آيا من آنم ؟ به وي گفت: تو خود گفتي!
ليكن واي بر آنكسي كه پسر انسان بدست او تسليم شود! آن شخص را
26 و چون ايشان غذا مي خوردند ، عيسي نان را گرفته ، بركت داد و پاره كرد ، به شاگردان داد و گفت: بگيريد و بخوريد ، اين است بدن من. 27 و پياله را گرفته ، شكر نمود و بديشان داده ، گفت: همة شما از اين بنوشيد ،
28 زيرا كه اين است خون من در عهد جديد كه در راه بسياري بجهت آمرزش گناهان ريخته مي شود. 29 ام�ا به شما مي گويم كه بعد از اين از ميوة م�و� ديگر نخواهم نوشيد تا روزي كه آن را با شما در ملكوت خود ، تازه آشامم. 30 پس تسبيح خواندند و به سوي كوه زيتون روانه شدند.
شوند.
تو.
31 انگاه عيسي بديشان گفت: همة شما امشب دربارة من لغزش مي خوريد چنانچه مكتوب است كه شبان را مي زنم و گوسفندان گله پراكنده مي
32 ليكن بعد از برخاستنم ، پيش از شما به جليل خواهم رفت.
33 پطرس در جواب وي گفت: هرگاه همه دربارة تو لغزش خورند ، من هرگز نخورم. 34 عيسي به وي گفت: هر آينه به تو مي گويم كه در همين شب قبل از بانگ زدن خروس ، سه مرتبه مرا انكار خواهي كرد!
35 پطرس به وي گفت: هرگاه مردنم با تو لازم شود ، هرگز تو را انكار نكنم! و ساير شاگردان نيز چنين گفتند. 36 آنگاه عيسي با ايشان به موضعي كه مسم�ي به جتسيماني بود رسيده ، به شاگردان خود گفت: در اينجا بنشينيد تا من رفته ، در آنجا دعا كنم.
37 و پطرس و دو پسر زبدي را برداشته ، بي نهايت غمگين و دردناك شد. 38 پس بديشان گفت: ن َف ْس من از غايت ا َل َم مشرف به موت شده است. در اينجا مانده با من بيدار باشيد.
39 پس قدري پيش رفته ، به روي در افتاده و دعا كرده ، گفت: اي پدر من ، اگر ممكن باشد اين پياله از من بگذرد ؛ ليكن نه به خواهش من ، بلكه به ارادة
40 و نزد شاگردان خود آمده ، ايشان را در خواب يافت. و به پطرس گفت: آيا همچنان نمي توانستيد يك ساعت با من بيدار باشيد ؟
41 بيدار باشيد و دعا كنيد تا در معرض آزمايش نيافتيد! روح راغب است ، ليكن جسم ناتوان.
42 و بار ديگر رفته ، باز دعا نموده ، گفت: اي پدر من ، اگر ممكن نباشد كه اين پياله بدون نوشيدن از من بگذرد ، آنچه ارادة تو است بشود.
43 و آمده ، باز ايشان را در خواب يافت زيرا كه چشمان ايشان سنگين شده بود. 44 پس ايشان را ترك كرده ، رفت و دفعة سوم به همان كلام دعا كرد.
788