67 1 خدا بر ما رحم كند و ما را مبارك سازد و نور روي خود را بر ما متجلي فرمايد! س�لاه.
2 تا راه تو در جهان معروف گردد و نجات تو به جميع ام�ت ها.
3 اي خدا قوم ها تو را حمد گويند. جميع قوم ها تو را حمد گويند. 4 ام�ت ها شادي و ترنم خواهند نمود زيرا قوم ها را به انصاف حكم خواهي نمود و ام�ت هاي جهان را هدايت خواهي كرد ، سلاه.
5 اي خدا قوم ها تو را حمد گويند.
6 آنگاه زمين محصول خود را خواهد داد و خدا خداي ما ، ما را مبارك خواهد فرمود. 7 خدا ما را مبارك خواهد فرمود. و تمام ِي اقصاي جهان از او خواهند ترسيد.
68 1 خدا برخيزد و دشمنانش پراكنده شوند! و آناني كه از او نفرت دارند از حضورش بگريزند!
2 چنانكه دود پراكنده مي شود ، ايشان را پراكنده ساز ، و چنانكه موم پيش آتش گداخته مي شود ، همچنان شريران به حضور خدا هلاك گردند.
3 اما صالحان شادي كنند و در حضور خدا به وجد آيند و به شادماني خرسند شوند. 4 براي خدا سرود بخوانيد و به نام او ترنم نماييد و راهي درست كنيد براي او كه در صحراها سوار است. نام او يهوه است! به حضورش به وجد آييد! 5 پدر يتيمان و داور بيوه زنان ، خداست در مسكن قدس خود!
6 خدا بي كسان را ساكن خانه مي گرداند و اسيران را به رستگاري بيرون مي آورد ، ليكن فتنه انگيزان در زمي ِن تفتيده ساكن خواهند شد. 7 اي خدا هنگامي كه پيش روي قوم خود بيرون رفتي ، هنگامي كه در صحرا خراميدي ، سلاه.
8 زمين متنزلزل شد و آسمان به حضور خدا باريد ، اين سينا نيز از حضور خدا ، خداي اسرائيل.
9 اي خدا باران نعمت ها بارانيدي و ميراثت را چون خسته بود ، مستحكم گردانيدي.
10 جماعت تو در آن ساكن شدند. اي خدا ، به جود خويش براي مساكين تدارك ديده اي.
11 خداوند سخن مي دهد. مبشرات انبوه عظيمي مي شوند.
12 ملوك لشكرها فرار كرده ، منهزم مي شوند و زني كه در خانه مانده است ، غارت را تقسيم مي كند.
13 اگر چه در آغلها خوابيده بوديد ، ليكن مثل بالهاي فاخته شده ايد كه به نقره پوشيده است و پرهايش به طلاي سرخ. 14 چون قادر مطلق پادشاهان را در آن پراكنده ساخت ، مثل برف بر َص ْلم�ون درخشان گرديد.
15 كوه خدا ، كوه باشان است. كوهي با قله هاي افراشته كوه باشان است. 16 اي كوههاي با قله هاي افراشته ، چرا نگرانيد بر اين كوهي كه خدا براي مسكن خود برگزيده است ؟ هر آينه خداوند در آن تا به ابد ساكن خواهد بود.
17 ارابه هاي خدا كرورها و هزارهاست. خداوند در ميان آنهاست و سينا در قدس است. 18 بر اعلي عليين صعود كرده ، و اسيران را به اسيري برده اي. از آدميان بخششها گرفته اي. بلكه از فتنه انگيزان نيز تا يهوه خدا در ايشان مسكن گيرد.
19 متبارك باد خداوندي كه هر روزه متحمل بارهاي ما مي شود و خدايي كه نجات ماست ، سلاه. 20 خدا براي ما ، خداي نجات است و م� َّفرهاي موت از آن خداوند ي�ه�و�ه است.
21 هر آينه هدا سر دشمنان خود را خرد خواهد كوبيد و كلة مويدار كسي را كه در گناه خود سالك باشد.
22 خداوند گفت: از باشان باز خواهم آورد. از ژرفيهاي دريا باز خواهم آورد.
23 تا پاي خود را در خون فروبري و زبان سگان تو از دشمنانت بهرة خود را بيابد. 24 اي خدا طريق هاي تو را ديده اند يعني طريق هاي خدا و پادشاه مرا در قدس.
25 در پيش رو ، مغنيان مي خرامند و در عقب ، سازندگان و در وسط دوشيزگان د ف� زن. 26 خدا را در جماعت ها متبارك خوانيد و خداوند را از چشمة اسرائيل.
27 آنجاست بنيامين صغير ، حاكم ايشان و رؤساي يهودا محفل ايشان. رؤساي زبولون و رؤساي نفتالي.
28 خدايت براي تو قو�ت را امر فرموده است. اي خدا آنچه را كه براي ما كرده اي ، استوار گردان. 29 به سبب هيكل تو كه در اورشليم است ، پادشاهان هدايا نزد تو خواهند آورد. 30 و وحش ني زار را توبيخ فرما و رمة گاوان را با گوساله هاي قوم كه با شمشهاي نقره نزد تو گردن مي نهند. و قوم هايي كه جنگ را دوست مي دارند پراكنده ساخته است.
465