9 و در روز هشتم محفلي مقد�س برپا داشتند ، زيرا كه براي تبريك مذبح هفت روز و براي عيد هفت روز نگاه داشتند.
10 و در روز بيست و سوم ماه هفتم ، قوم را به خيمه هاي ايشان مرخص فرمود و ايشان به سبب احساني كه خداوند به داود و سليمان و قوم خود اسرائيل كرده بود ، شادمان و خوشدل بودند.
11 پس سليمان خانة خداوند و خانة پادشاه را تمام كرد و هر آنچه سليمان قصد نموده بود كه در خانة خداوند و در خانة خود بسازد ، آن نيكو به انجام رسانيد.
12 و خداوند بر سليمان در شب ظاهر شده ، او را گفت: » دعاي تو را اجابت نمودم و اين مكان را براي خود برگزيدم تا خانة قرباني ها شود.
13 اگر آسمان را ببندم تا باران نبارد و اگر امر كنم كه ملخ حاصل زمين را بخورد و اگر وبا درميان قوم خود بفرستم ، 14 و قوم من كه به اسم من ناميده شده اند متواضع شوند ، و دعا كرده ، طالب حضور من باشند ، و از راههاي بد خويش بازگشت نمايند ، آنگاه من از آسمان اجابت خواهم فرمود ، و گناهان ايشان را خواهم آمرزيد و زمين ايشان را شفا خواهم داد.
15 و از اين به بعد ، چشمان من گشاده ، و گوشهاي من به دعايي كه در اين مكان كرده شود شنوا خواهد بود. 16 و حال اين خانه را اختيار كرده ، و تقديس نموده ام كه اسم من تا به ابد در آن قرار گيرد و چشم و دل من هميشه بر آن باشد. 17 و اگر تو به حضور من سلوك نمايي ، چنانكه پدرت داود سلوك نمود و برحسب هرآنچه تو را امر فرمايم عمل نمايي و فرايض و احكام مرا نگاه داري ،
18 آنگاه كرسي سلطنت تو را استوار خواهم ساخت چنانكه با پدرت داود عهد بسته ، گفتم كسي كه بر اسرائيل سلطنت نمايد از تو منقطع نخواهد شد. 19 ليكن اگر شما برگرديد و فرايض و احكام مرا كه پيش روي شما نهاده ام ترك نماييد و رفته ، خدايان غير را عبادت كنيد ، وآنها را سجده نماييد ، 20 آنگاه ايشان را از زميني كه به ايشان داده ام خواهم كند و اين خانه را كه براي اسم خود تقديس نموده ام ، از حضور خود خواهم افكند و آن را درميان جميع قوم ها ضرب المثل و مسخره خواهم ساخت.
21 و اين خانه كه اينقدر رفيع است ، هركه از آن بگذرد متحي�ر شده ، خواهد گفت: براي چه خداوند به اين زمين و به اين خانه چنين عمل نموده است ؟
22 و جواب خواهند داد: چونكه ي�ه�و�ه خداي پدران خود را كه ايشان را از زمين مصر بيرون آورد ترك كردند و به خدايان غير متم�سك شده ، آنها را سجده و عبادت نمودند از اين جهت تمامي اين بلا را بر ايشان وارد آورده است.
8 1 و بعد از انقضاي بيست سالي كه سليمان خانة خداوند و خانة خود را بنا مي كرد ،
2 سليمان شهرهايي را كه حورام به سليمان داده بود تعمير نمود ؛ و بني اسرائيل را در آنها ساكن گردانيد.
3 و سليمان به حمات صوب�ه رفته ، آن را تسخير نمود. 4 و َتدمور را در بيابان و همة شهرهاي خزينه را كه در حمات بنا كرده بود به اتمام رسانيد. 5 و بيت حورون بالا و بيت حورون پايين بنا نمود كه شهرهاي حصاردار با ديوارها و دروازه ها و پشت بندها بود. 6 و بعلة و همة شهرهاي خزانه را كه سليمان داشت ، وجميع شهرهاي ارابه ها و شهرهاي سواران را و هر آنچه را كه سليمان مي خواست در اورشليم و لبنان و تمامي زمين مملكت خويش بنا نمايد ، بنا نمود.
7 و تمامي كساني كه از ح�تي�ان و اموريان و َفر ّزيان وح�وي�ان و ي�ب�وسيان باقي مانده ، و از بني اسرائيل نبودند ،
8 يعني از پسران ايشان كه در زمين بعد از ايشان باقي مانده بودند ، و بني اسرائيل ايشان را هلاك نكرده بودند ، سليمان از ايشان تا امروز س� ْخره گرفت. 9 اما از بني اسرائيل سليمان احدي را براي كار خود به غلامي نگرفت ، بلكه ايشان مردان جنگي و سرداران ابطال و سرداران ارابه ها و سواران بودند.
10 و سروران مقد�م سليمان پادشاه كه بر قوم حكمراني مي كردند ، دويست و پنجاه نفر بودند.
11 و سليمان دختر فرعون را از شهر داود به خانه اي كه برايش بنا كرده بود آورد ، زيرا گفت: » زن من در خانة داود پادشاه اسرائيل ساكن نخواهد شد ، چونكه همة جايهاي كه تابوت خداوند داخل شده است ، مقدس مي باشد.
12 آنگاه سليمان قرباني هاي سوختني بر مذبح خداوند گذرانيد.
13 يعني قرباني هاي سوختني ، قسمت هر روز در روزش برحسب فرمان موسي در روزهاي س�ب� ت ، غ ُر�ه ها و سه مرتبه در هر سال در موسم يعني در عيد فطير و عيد هفته ها و عيد خيمه ها.
14 و فرقه هاي كاهنان را برحسب امر پدر خود داود بر سر خدمت ايشان معين كدر و لاويان را بر سر شغلهاي ايشان تا تسبيج بخوانند و به حضور كاهنان لوازم خدمت هر روز را در روزش بجا آورند و دربانان را برحسب فرقه هاي ايشان بر هر دروازه قرار داد ، زيرا كه داود مرد خدا چنين امر فرموده بود.
15 و ايشان از حكمي كه پادشاه دربارة هر امري و دربارة خزانه ها به كاهنان و لاويان داده بود تجاوز ننمودند.
16 پس تمام ِي كار سليمان از روزي كه بنياد خانة خداوند نهاده شد تا روزي كه تمام گشت ، نيكو آراسته شد ، و خانة خداوند به اتمام رسيد. 17 آنگاه سليمان به ع� ْصي�ون جاب�ر و به ا�ي ُلوت كه بر كنار دريا در زمين َاد�وم است ، رفت.
352