جزو «بیست و دو» درس آموزشی از کتاب مقدّس کتاب انجیل عیسی مسیح؛ ترجمه هزارهٔ نو | Page 654
6 57
توبه خود اعمال از ا ام ّ میگفتند، ناســزا آســمان خدای به
نمیکردند.
فرو ریخت فُرات بزرگ
رود بر را خود پیالۀ ششم فرشتۀ 12
آنگاه 13 شود. باز شرق شاهان
برای راه تا خشکید آن آب و
دهان از و اژدها دهان از وزغ هیئت در خبیث روح سه دیدم
نبی دهان از و وحش آن
ارواح اینان 14 آمدند. بیرون اب کذ
سرتاسر شــاهان نزد و میآورند ظهور به آیات که دیوهایند
نبــرد
قادر خدای م ِ عظی روز
برای را آنان تا میروند جهان
آورند. هم گرد مطلق
آن حال به خوشا میآیم! دزد چون که باشید، «بههوش 15
روانه عریان مبادا میدارد، نگاه را جامهاش و میماند بیدار که
گردد». عالم رسوای و شود
به که جایی در را زمین شاهان پلید روح ســه آن آنگاه 16
آوردند. هم گرد میشود، خوانده ون’ د ّ گ ِ ‘حارم
عبرانیان زبان
که تخت آن از و پاشید هوا در را خود پیالۀ هفتم فرشتۀ 17
آنگاه 18 است!» تمام «کار که: برآمد بلند بانگی بود، معبد در
و برمیخاســت، که بود رعد ش غر
و آذرخــش برق
غریو
انسان تا نظیرش که عظیم چندان شد، واقع عظیم زمینلرزهای
شد پاره سه بزرگ شهر 19 بود. نداده روی میزیسته، زمین بر
یاد به را بزرگ بابِل خدا و فرو پاشــیدند. قومها شهرهای و
او به را خود خروشان
م ِ خش شراب
از سرشــار جام و آورد
21
و شدند. نابود و محو کوهها و گریختند جزیرهها 20 نوشاند.
هر که فرو بارید آدمیان بر سنگین سخت تگرگی آسمان از
از را خدای آدمیان و داشت؛ وزن * کیلو پنجاه انگاری دانه،
بود. سنگین سخت بالیی که زیرا گفتند، ناسزا بال این بابت
17
بزرگ فاحشۀ
دست در را پیاله هفت آن که فرشته هفت آن از آنگاه
مجازات تا «بیا گفت: من با و آمد پیش یکی داشتند