6: 11 – 7: 10 مکاشفه 647 را
چه هر و زمین و آفریده است آن در را چه هر و آسمان و و
خورد سوگند ، است آن در را چه هر و دریا و است آن در بلکه 7. بود نخواهد کار در تأخیری این از بیش دیگر «: گفت راز
، کند شیپورش نواختن آهنگِ فرشته هفتمین که ایام آن در خادمان به را بشارتش که آنگونه ، یافت خواهد تحقق
خدا.«
است داده ، انبیا ، خود من
به دیگر بار بودم شنیده آسمان از که صدا آن آنگاه 8 بر
که را فرشته آن دست در گشوده طومارِ آن و برو «: گفت فرشته
آن سوی به پس 9.« بگیر ، است ایستاده خشکی و دریا فرشته
. بدهد من به را کوچک طومار آن خواستم او از و رفتم خواهد
تلخ را درونت! بخور و بگیر را این «: گفت من با پس 10.« بود خواهد شیرین عسلْ چون دهانت در امّا ، کرد در
. خوردم و گرفتم فرشته دست از را کوچک طومار آن درونم
، بردم فرو که شکم به امّا ، بود شیرین عسلْ چون دهانم بسیار
ملتهای دربارۀ باید باز تو «: گفتند مرا آنگاه 11. شد تلخ ت
نبوّ بسیار پادشاهان و بسیار زبانهای و بسیار قومهای و.«
کنی خدا
شاهد
دو چوب
به که شد داده من به نی از ساقهای آنگاه برخیز
«: شد گفته من به و میمانست اندازهگیری آنجا
پرستندگان شمار و بگیر اندازه را مذبح و خدا معبد و آن
و نباشد کاری بیرونی صحن با را تو ولی 2 ، کن تعیین را اینان
. است شده واگذار کافران به آن که زیرا ، مگیر اندازه را من
و 3. کرد خواهند لگدمال ماه دو و چهل را س مقدّ شهر هزار
، بَر در پلاس که ساخت خواهم مأمور را خود شاهد دو دو همان ، دو این 4.« کنند ت نبوّ روز شصت و دویست و خداوندِ حضور در که چراغدان دو همان و زیتونند
درخت ، برساند آنها به آسیبی بخواهد کسی اگر 5. میایستند زمین. میبلعد فرو را دشمنانشان و میکشد زبانه دهانشان از آتش آنان 6. کند آنان آزار قصد که کس هر مردن طریق است
این
11