ՀԱՅԵՑԱԿԱՐԳԱՅԻՆ ՈՒՍՈՒՄՆԱՍԻՐՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆ 1 | Seite 52
«Տեղեկատվության ազատության իրավունքը պետության վրա դնում է ինչպես
նեգատիվ, այնպես էլ պոզիտիվ պարտականություններ: Պետական կառույցները
ներազդում են տեղեկույթի վրա, նրա հրապարակայնության, մատչելիության,
տարածման
և
մենաշնորհային
սպառողին
փոխանցման
տնօրինումը,
ինչը
գործընթացի
բնութագրական
վրա:
է
Տեղեկույթի
ամենից
առաջ
հակաժողովրդավարական հասարակությանը, արգելք է մարդու իրավունքների
լիարժեք իրականացման համար: Բոլոր ժամանակներում իշխանության
կարևորագույն սոցիալական գործառույթն է եղել տեղեկույթի չափավորումը, դրա
հոգեբանական փաթեթավորումը: Դրա հիման վրա է կառուցված հասարակական
կարծիքի մանիպուլյացիայի կառուցակարգը: Ամենահայտնի և հասարակ ձևը, որով
իշխանությունը
վերահսկում
է
տեղեկատվական
հոսքերը,
համարվում
է
գրաքննությունը (ցենզուրա): Այս դեպքում պետությունը պատասխանատու
չինովնիկների
օգնությամբ
կառավարում
բովանդակությունը: Տեղեկույթի
պետական
է
տեղեկատվական
մենաշնորհը
և
նյութի
գրաքննությունը
բումերանգի պես խփում են հենց պետությանը՝ տանելով հասարակությանը
տնտեսական, քաղաքական և իրավական փակուղի: Չէ՞ որ տեղեկույթը ժողովուրդպետություն ուղղակի կապի միջոցն է: Ուղղակի կապի կամայական
չափաբաժնավորումը միայն առաջին հայացքից է շահավետ կառավարման
սուբյեկտի համար: Ի վերջո, այն հանգեցնում է հետադարձ տեղեկույթի
վնասակարությանը,
անխուսափելիորեն
փուլում
զտվածությանը,
կառավարման
հանգեցնում
(հաղորդումներ,
է
կարևորագույն՝
սխալների:
տվյալներ)
են`
կողմնակալությանը:
որոշումների
Տեղեկատվությունը`
անկախ
դրանց
Իսկ
դա
ընդունման
տեղեկություններ
ներկայացման
ձևից:
Ի
տարբերություն անձի մասնավոր կյանքի վերաբերյալ տեղեկատվության, որի
հավաքումը, օգտագործումը և տարածումը` առանց նրա համաձայնության,
Սահմանադրությանը համապատասխան չեն թույլատրվում, հանրային կյանքի
վերաբերյալ տեղեկատվությունը, որպես կանոն, պետք է լինի բաց և հանրամատչելի:
189. Պետական մարմինները, այդ թվում Հանձնաժողովը, պարտավոր են ապահովել
իրենց գործունեության վերաբերյալ տեղեկատվության մատչելիությունը: Անձը, ով
ցանկանում է անարգել ստանալ այդպիսի տեղեկատվություն, պարտավոր չէ
հիմնավորել դրա ստանալը: Բացառություն է կազմում սահմանափակ
մատչելիությամբ տեղեկատվությունը: Ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց
համար պետական տեղեկատվական աղբյուրների մատչելիությունը պետական
իշխանության
մարմինների,
տեղական
ինքնակառավարման
մարմինների,
հասարակական, քաղաքական և այլ կազմակերպությունների գործունեության,
ինչպես նաև տնտեսության, բնապահպանության և հասարակական կյանքի մյուս
51