Արծրուն Պեպանյանի գրքեր Պապ թագավոր կամ մայրամուտից առաջ | 页面 94
Շատ չանցած Հայր Մարդպետն ինքն այնպես հմայվեց
հայկազունյան դպրանոցով, որ սկսեց թերանալ արքունի
գործերի մեջ։ Պապը ներողամտաբար էր վերաբերվում նրա այդ
թերացումներին։
Մի օր Հայր Մարդպետը տրտնջաց, թե ծայրեծայր կարդացել է
նոր կրոնի բոլոր գրքերը և ոգի բարձրացնող, հերոսանալու
ձգտում առաջացնող շատ քիչ բան է գտել այնտեղ
հայկազունների համար. ամենը հնազանդեցնող է։
Նրան լուր բերին, թե լեռներում արևապաշտական գաղտնի մի
համայնք է շարունակում գոյատևել։ Նա ազատի հագուստների
մեջ ծպտված գնաց այնտեղ և շաբաթներ անցկացնելով նրանց
մեջ՝ յուրացրեց մոռացության տրված ռազմական
ծեսակարգերը։
Հայր Մարդպետը վերադարձավ արմատապես վերափոխված։
Արևապաշտներից նա իմացել էր, թե հատուկ մի ծիսակարգով
Մասիս սարի տարածքից կարելի է առնչվել Տիեզերքի
տիրակալի հետ։ «Ու եթե մեզ հաջողվի վերականգնել այդ
առնչությունը, ապա հազարավոր տարիներով կփոխենք
կյանքը Երկրի վրա և իմաստ կհաղորդենք մարդկային
ճակատագրին»,— վստահեցնում էր նա։ Նա գտնում էր, թե
կարևորություն է հարկավոր տալ Արյանը, Հողին, Արքային։
«Հայկազունը չի մեռնում,— ասում էր նա,— հայկազունն
անմահ է», և նրա հրահանգով դաստիարակ-սեպուհներն ամեն
երեկո հայկազունների շարքերի առջև կարդում էին հայրենիքին
կյանքը նվիրած զինվորականների անունները, իսկ շարքերը
խրորտ կանչում էին՝ «Ներկա»։
Նա հատուկ պատվիրաններ էր մշակել, և տասնհինգ տարին
լրացած հայկազուններն ամառային արևադարձի գիշերը
բոցկլտացող հազարավոր ջահերի ներքո երդվում էին հարգել
թագավորին և Աստծուն, պահել արյունը մաքուր, իսկ պատիվը՝
անեղծ, պատրաստ լինել զոհել անձը հանուն այլոց, վստահել
Արարչին ողջ սրտով և լինել խոնարհ նրա առաջ, պահպանել
ազգի ժառանգությունը և ջանալ բազմապատկել այն, օգնել և