Արծրուն Պեպանյանի գրքեր Պապ թագավոր կամ մայրամուտից առաջ | Page 94

Շատ չանցած Հայր Մարդպետն ինքն այնպես հմայվեց
հայկազունյան դպրանոցով, որ սկսեց թերանալ արքունի
գործերի մեջ։ Պապը ներողամտաբար էր վերաբերվում նրա այդ
թերացումներին։
Մի օր Հայր Մարդպետը տրտնջաց, թե ծայրեծայր կարդացել է
նոր կրոնի բոլոր գրքերը և ոգի բարձրացնող, հերոսանալու
ձգտում առաջացնող շատ քիչ բան է գտել այնտեղ
հայկազունների համար. ամենը հնազանդեցնող է։
Նրան լուր բերին, թե լեռներում արևապաշտական գաղտնի մի
համայնք է շարունակում գոյատևել։ Նա ազատի հագուստների
մեջ ծպտված գնաց այնտեղ և շաբաթներ անցկացնելով նրանց
մեջ՝ յուրացրեց մոռացության տրված ռազմական
ծեսակարգերը։
Հայր Մարդպետը վերադարձավ արմատապես վերափոխված։
Արևապաշտներից նա իմացել էր, թե հատուկ մի ծիսակարգով
Մասիս սարի տարածքից կարելի է առնչվել Տիեզերքի
տիրակալի հետ։ «Ու եթե մեզ հաջողվի վերականգնել այդ
առնչությունը, ապա հազարավոր տարիներով կփոխենք
կյանքը Երկրի վրա և իմաստ կհաղորդենք մարդկային
ճակատագրին»,— վստահեցնում էր նա։ Նա գտնում էր, թե
կարևորություն է հարկավոր տալ Արյանը, Հողին, Արքային։
«Հայկազունը չի մեռնում,— ասում էր նա,— հայկազունն
անմահ է», և նրա հրահանգով դաստիարակ-սեպուհներն ամեն
երեկո հայկազունների շարքերի առջև կարդում էին հայրենիքին
կյանքը նվիրած զինվորականների անունները, իսկ շարքերը
խրորտ կանչում էին՝ «Ներկա»։
Նա հատուկ պատվիրաններ էր մշակել, և տասնհինգ տարին
լրացած հայկազուններն ամառային արևադարձի գիշերը
բոցկլտացող հազարավոր ջահերի ներքո երդվում էին հարգել
թագավորին և Աստծուն, պահել արյունը մաքուր, իսկ պատիվը՝
անեղծ, պատրաստ լինել զոհել անձը հանուն այլոց, վստահել
Արարչին ողջ սրտով և լինել խոնարհ նրա առաջ, պահպանել
ազգի ժառանգությունը և ջանալ բազմապատկել այն, օգնել և