Արծրուն Պեպանյանի գրքեր Պապ թագավոր կամ մայրամուտից առաջ | Page 84

— Այո՛, բայց ի՞նչ կերպ,— հարցրեց արքան՝ ձայնի մեջ խտացած վրեժ,— երբ անհայտ է հեղինակը և չկա մեկը, ումից պատիվ պահանջենք։ — Ես կգտնե՛մ այդ ճիվաղին,— Հայր Մարդպետը հատու շարժումներով ելավ տեղից,— չեմ զլանա և բոլոր դպրանոցներում մարդիկ կգտնեմ ու կպարզեմ, թե որտեղ են այս հիմարությունը գրել։ Դա ես կանե՛մ, թեկուզ կյանքս արժենա։ Չի՛ կարելի թույլ տալ՝ պարսավեն մարդուն և պատմության կեղծումը շարունակեն։ Բա՛վ է արդեն։ Բաթ իշխանն ասաց, թե ամեն կերպ կսատարի նրան այդ գործում։ Գնել իշխանը զզվանքով թքեց գետին ընկած մագաղաթի ճմրթված կտորի վրա։ * * * — Մի՞թե Շահաբի բոլոր ասածները ճիշտ են,— իր մտահոգությունները բարձրաձայնեց Երեմիան, երբ արդեն բավականաչափ հեռացել էին քարայրից ու փոքր ինչ հանդարտվել։— Նա ծեր է արդեն և գուցե թե խառնում է դեպքեր ու փաստեր տարիքի բերումով։ — Գուցե թե,— արձագանքեց Գնել իշխանը,— բայց և ակնհայտ է, որ խելքը տեղում է։ — Արժե՞ արդյոք հավատալ նրա բոլոր ասածներին։ Կրկին Երեմիան էր։ Առժամանակ քայլեցին լուռ։ — Բայց ո՞րն էր նրա ասածների մեջ անճշտությունը,— ուշացած արձագանքեց Հայր Մարդպետը։ — Դե, ասենք, Տրդատ արքայի հետ կապված նրա պատումը։ — Բայց մի՞թե հնարավոր է հակառակն ապացուցել,— միջամտեց Բաթ իշխանը,— ամենը խճճված է այնպես։ — Խոսել է պետք կաթողիկոսի ու եպիսկոպոսների հետ,— առաջարկեց Երեմիան,— որքան հասկանում եմ՝ վանականները շեղում են թույլ տվել։