Արծրուն Պեպանյանի գրքեր Պապ թագավոր կամ մայրամուտից առաջ | Page 111

— Այդ ինչպե՞ս թե չունեն,— հարցրեց արքան բորբոքված։—
Մի՞թե կա արքայից վեր մի ատյան, որը որոշում է դա։
— Չունեն, քանի որ կայսրը քեզ Հայոց Աշխարհ ուղարկելով, չի
օժտել արքայական իրավունքով, ինքդ էլ գիտես, թե ինչո՞ւ,
որպեսզի չխախտի պարսիկների հետ ունեցած պայմանը ու
չբորբոքի նրանց։
— Ա՛խ, ահա թե ի՜նչ,— ծոր տալով կանչեց արքան՝ քայլելով
սրահում։- Հռոմեական կայսրն ինձ չի հաստատել ու արքա՞ չեմ։
Ահա՜ թե ինչ։
Հետո Պապն ընդհուպ մոտեցավ կաթողիկոսին, խոնարհվեց
նրա վրա ու նրա աչքերի մեջ նայելով՝ ասաց.
— Բայց, հարգարժա՛ն Ներսես, դու մոռանում ես, որ ես
կաթողիկոս չեմ, որ գնամ օտար ափեր ու միտրոպիլիտից
ճանաչում բերեմ ինձ համար։ Ես, ի տարբերություն քեզ,
թագավոր եմ, ես իմ երկրի արքայի օրինական ժառանգն եմ,
մկրտված քո իսկ ձեռքով։ Իմ սրտում Արշակունյաց արյուն է
հորդում. ամենքը գիտեն դա, և ես կարիք չունեմ այլոց կողմից
հաստատումին, քանի որ ես կայսեր կամ թե Շապուհի
տեղապահը չեմ, այլ ի՛մ երկրի թագավորը։
Արքան ուղղվեց, փոքր-ինչ հեռացավ կաթողիկոսից։
— Իմ ուզածը գիտե՞ս որն է. ունենալ այնպիսի մի երկիր, որ
երբևէ հայոց արքան ուրիշի ճանաչման կարիքը չզգա։ Չէ՞ որ
այդպես եղել է բյուրավոր տարիներ։ Ասա՛ ինձ, դու և եկեղեցին
կարո՞ղ եք օգնել ինձ այդ հարցում։ Սա՛ է ինձ համար կարևորը։
Ներսեսն անհանգիստ շարժվեց գահի վրա.
— Դու ավերում ես Աստծո կամոք ստեղծված կարգերը և դեռ
խոսո՞ւմ երկրի հզորության մասին։ Դու նզովյալ հեթանոս ես.
Արտաշատի դպրանոցում պիղծ դևերին են պաշտում
պատանիները։
— Եկեղեցին հազար դպրանոց ունի, այդ մեկը թողե՛ք ինձ,—
պատասխանեց արքան անվրդով։— Դու ինձ ա՛յն ասա, թե այդ
հազար դպրանոցներից և ոչ մեկում ինչո՞ւ ուսուցումը