1 . Τ () ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΚΛΙΤΥ ΤΗΣ ΑΚΡΟΓΙΟΛΕΩΣ
στᾶ ὁ βράχος μὲ τὴν κόγχη- στὸ ἔνα ἡ Ἀφροδίτη εἶναι δρθια , στὸ ἄλλο κάθεται στὸν βράχο , γεγονὸς ποὺ δὲν βοηθάει στὴ διαλεὐκανση του ἀγαλματικοῦ τύπου του λατρευτικοῦ ἀγάλματος σὲ αὐτὸ τὸ ἱερό . Σίγουρα ὡστόσο ἔχουμε ἀπὸ τὸ Δαφνί δύο τοὐλάχιστον συντάγματα μὲ τὶς δύο Θεότητες ἱστάμενες .
Παρὰ τὴ μικρότερη « συγκομιδὴ » σὲ σύγκριση μὲ τὰ εὐρήματα ἀπὸ τὸ ἱερὸ στὸ Δαφνί , μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε κυρίως τὴ μικρότερη κλίμακα τῶν ὁμοειδῶν ἀντικειμένων , ὅπως εἶναι τὸ ἀνάγλυφο μὲ παράσταση αἰδοίου ἢ τὰ ἀγαλμάτια Ἀφροδίτης . Ἀντίθετα πρὸς τὶς ντυμένες μὲ χιτῶνα καὶ ἱμάτιο Ἀφροδίτες του ἱεροῦ στὴν Ἱερὰ Ὁδό , στὴ βόρεια κλιτὺ ἀπαντῶνται καὶ κάποιες ἡμίγυμνες , τύποι δηλαδὴ ποὺ δημιουργοϋνται μετὰ τὸν 4o αἰῶνα π . Χ . καὶ κυρίως ἐξαπλώνονται στὰ ἑλληνιστικὰ χρόνια . Προβληματικὴ μένει πάντα ἡ θέση τῶν πλακῶν ἀρ . κατ . 11 καὶ 12 , ποῦ κατὰ τὴν ἄποψή μας , μόνο ὡς Θωρακεῖα θὰ ἦταν νοητές . Τὸ μέγεθός τους εἶναι δυσανάλογα μεγάλο σὲ σχέση μὲ τὴν ἔκταση του ἱεροῦ οὔτε καὶ οἱ έντορμίες , κυρίως στὸν βράχο F ἀντιστοιχοῦν σὲ πλάκες αὐτῆς τῆς κλίμακος ( εἰκ . 22 , πίν . 45β ). Ἕως ὅτου πάντως κάποιο ἀποφασιστικὸ στοιχεῖο ὑποδηλώσει τὴν ἀρχικῆ τους Θέση διατηροῦμε τὴν ἐπιφύλαξή μας .
Τὰ Ἀρρηφόρια ἔχουν συσχετισθἐί μὲ τὴ λατρεία τῆς Ἀφροδίτης σὲ αὐτὴ τὴ θέσή ἡ φιλολογικὴ παράδοση , δηλ . τὸ ἀμφιλεγόμενο χωρίο του Παυσανία ( βλ . στὴ συνέχεια ΠΙ . 4 ) ἔχει μάλλον ἐγείρει συζητήσεις
χωρὶς ὡστόσο νὰ προκύπτει ὁμοφωνία ὡς πρὸς τὶς προτεινόμενες ὑποθέσεις . Η Simon228 Θεωρεῖ τὶς ἑορτὲς αὐτοῦ του τύπου ὡς γονιμικὴ τελετουργία , ὅπως εἶναι καὶ τὰ Θεσμοφόρια . Ο Burkert229 πηγαίνοντας λίγο πιὸ Πέρα τὰ Θεωρεῖ ὡς διαβατήρια τελετῆ ( rite de passage : « τελετὴ μετάβασης »), ὑποδειγματικὴ ἀφιέρωση τῆς νέας στὸ κέντρο τῆς πόλης .
228 . Ε . Simon , Festiva1s ofAttica . An Archaeo1ogica1 Commentary ( 1983 ) 40-46 , ἡ τεκμηρίωση κυρίως 44-46 . 229 . W . Burkert , Kekropidensage und Arrhephoria . Vom Initiationsritus zum
Panathenéienfeste , Hermes 94 , 1966 , [ -25- W . Burkert , Homo Necans ( 1972 ) 169-173 .
126