Επιμορφωτικό υλικό για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών – Τεύχος 3 (Κλάδος ΠΕ02) γ’ έκδοση
διδακτικά αντικείμενα) στη διδακτική πρακτική. Οι πιο παραδοσιακές διδακτικές
αντιλήψεις στο πεδίο της γλωσσικής διδασκαλίας, για παράδειγμα, επικεντρώνονται
στην απόκτηση γνώσεων για τη γλωσσική δομή και στην κατάκτηση της
μεταγλώσσας. Οι γνώσεις αυτές βρίσκονται στο επίπεδο της λέξης (π.χ. κλιτική
μορφολογία) και αποτελούν αυτοσκοπό του γλωσσικού μαθήματος (βλ. και παρακάτω
Ενότητα ΙΙ, κεφ. 2). Από την άλλη, οι πιο επικοινωνιακές διδακτικές αντιλήψεις,
παραγκωνίζουν τις γνώσεις για τη γραμματική και εστιάζουν στις γνώσεις για το
επικοινωνιακό συγκείμενο και πώς αυτό επηρεάζει τις γλωσσικές επιλογές. Αντίθετα,
οι κειμενοκεντρικές και οι κριτικές προσεγγίσεις, επαναφέρουν την εστίαση στις
γνώσεις για τη γλώσσα, αλλά ενταγμένες στο κειμενικό επίπεδο και σε σύνδεση με
την κριτική ανάλυση των κειμένων. Είναι φανερό, λοιπόν, πως οι γνώσεις για τη
γλώσσα, αλλά και οι αντιλήψεις γενικότερα για τη γλώσσα, αποτελούν βασικό άξονα
κάθε διδακτικής παράδοσης (βλ. και Ενότητα ΙΙ, κεφ.2.). Αντίστοιχα, και στα
υπόλοιπα διδακτικά αντικείμενα· οι γνώσεις λ..χ. για την ιστορία, αλλά και η ίδια η
επιστημονική σύλληψη της έννοιας και του αντικειμένου της επιστήμης της ιστορίας,
αποτελεί βασικό άξονα της διδακτικής προσέγγισης του μαθήματος (βλ. την επόμενη
Ενότητα ΙΙ για ανάλυση των διδακτικών παραδόσεων ανά διδακτικό αντικείμενο).
Ένας άλλος σημαντικός άξονας σε κάθε διδακτική παράδοση και γενικότερα
σε κάθε διδασκαλία, είναι το είδος των γνώσεων για τον κόσμο που ενσωματώνονται
και οι σχετικές αξίες, στάσεις, πρότυπα και πεποιθήσεις που εμπεριέχουν. Για
παράδειγμα, οι πιο παραδοσιακές διδακτικές παραδόσεις εστιάζουν σε γνώσεις που
αφορούν στη συντήρηση του εθνικού κράτους με την ανάδειξη της παράδοσης ως της
μεγαλύτερης αξίας, ενώ οι πιο πρόσφατες αναζητήσεις προχωρούν στη στήρι