Επιμορφωτικό υλικό για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών – Τεύχος 3 (Κλάδος ΠΕ02) γ’ έκδοση
περιπτώσεις αξιοποιείται η έμφαση στο κείμενο και το κειμενικό είδος ως μονάδα με
ιδιαίτερη βαρύτητα στη διδασκαλία, αλλά αυτό γίνεται στο πλαίσιο του γλωσσικού
μαθήματος και της λογικής της ισχύουσας γραμματικής. Αξιοποιούνται προς τούτο
περισσότερο
κειμενογλωσσικές
οπτικές
από
τον
χώρο
της
κλασικής
κειμενογλωσσολογίας (Αρχάκης 2005).
Η εστίαση της διδασκαλίας και στο κείμενο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι
αποτελεί σημαντική πρόοδο και δεν πρέπει να λείπει από τα σύγχρονα Π.Σ. Οι
περισσότερες, ωστόσο, προσεγγίσεις έχουν κατά βάθος σημαντικά προβλήματα. Ας
ξεκινήσουμε από τη Σχολή του Σίδνεϋ. Η προβληματικότητα της πρότασης ξεκινάει
από την ίδια την αφετηρία της, την καταγραφή και αποτύπωση των ισχυόντων
κειμενικών ειδών στο σχολείο και τη δόμηση της διδασκαλίας με αυτή την αφετηρία.
Έχει επισημανθεί ορθώς, κατά τη γνώμη μας, ότι η καταγραφή και αφετηρία αυτή
φυσικοποιεί την ισχύουσα σχολική πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που κάθε
άλλο παρά ουδέτερη είναι (Luke 1997). Π