ΕΘΝΙΚΈΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΈΣ ΠΟΛΙΤΙΚΈΣ
τρέπεται να εξαιρεθούν από την αρχή της ίσης μεταχείρισης. Αυτές περιορίζονται στις περιπτώσεις όπου το φύλο είναι γνήσιο επαγγελματικό προσόν για την απασχόληση προσώπου. Και πάλι όμως, σύμφωνα με τη νομολογία του ΔΕΚ, ο επιδιωκόμενος σκοπός πρέπει να είναι νόμιμος και τα ληπτέα μέτρα σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας.
Άδειες μητρότητας και πατρότητας, συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής
Η νομολογία του ΔΕΚ παρεμβαίνει ερμηνευτικά και στα θέματα των Οδηγιών 96 / 34( οι διατάξεις της οποίας κατοχυρώνουν δικαιώματα και για τους δύο γονείς) και 2002 / 73( διακριτή αναφορά σε μητρότητα και πατρότητα) και συνδέει εμμέσως την αρχή της ίσης μεταχείρισης εργαζομένων ανδρών και γυναικών με την κοινοτική αρχή της συμφιλίωσης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής την οποία έχει αναγάγει σε θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα στο σημείο αυτό θεωρούμε ότι είναι η εναρμόνιση προς τη γραμμή του ΔΕΚ της πρόσφατης νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο συνδυασμός οικογενειακής-επαγγελματικής ζωής αναγνωρίζεται πλέον ρητώς και από τα ελληνικά δικαστήρια ως γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου( Ολομέλεια ΣτΕ 3216 / 2003, Γ΄ Τμήμα ΣτΕ 2 / 2006). Αφορά και τους δύο γονείς και καλύπτει κατά μία έννοια τη « συμφιλίωση ή εναρμόνιση » που είναι ευρύτερη από εκείνη της προστασίας της μητρότητας και της πατρότητας. Η Σοφία Σπηλιωτοπούλου( 2004: 572) κάνει λόγο για κοινοτικό και εθνικό κεκτημένο.
Γενικότερα, στο επίπεδο των ευρωπαϊκών πολιτικών έχει γίνει πλέον αποδεκτό ότι οι πολιτικές για την οικογένεια, οι πολιτικές για την ισότητα των φύλων και οι πολιτικές για την εναρμόνιση οικογένειας και εργασίας αλληλοσυνδέονται και δεν μπορούν να δρουν αυτόνομα.
Θετικά μέτρα και επίτευξη ουσιαστικής ισότητας
Με τη νέα διατύπωση του άρθρου 2 της ΣυνθΕΚ, τα θετικά μέτρα παύουν να αντιμετωπίζονται ως διάκριση ή εξαίρεση ή απόκλιση από την αρχή της ισότητας, καθ’ όσον λαμβάνονται σε εφαρμογή του άρθρου 141 παρ. 4 ΣυνθΕΚ για να διασφαλίσουν πλήρη ισότητα στην πράξη. Τα θετικά μέτρα αποσκοπούν δυνάμει των παραπάνω άρθρων στην άρση των ανισοτήτων λόγω φύλου και κατά συνέπεια στην ουσιαστική ισότητα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το « Εθνικό Πρόγραμμα για την Ουσιαστική Ισότητα των φύλων 2010-2013 » έχει ενσωματώσει αυτή ακριβώς την οπτική στις δράσεις και τον τίτλο του( Βλ. Ενότητα Α4, σελ 19).
Συμπληρωματικά μέτρα χαλαρής δεσμευτικότητας
Η Οδηγία 2002 / 73 περιλαμβάνει μια δέσμη συμπληρωματικών μέτρων, τα οποία υλοποιούνται σύμφωνα με τις ακολουθούμενες πρακτικές που επιλέγει κάθε Κράτος Μέλος. Αυτά είναι: α) μέτρα προώθησης κοινωνικού διαλόγου, β) ενθάρρυνση διαλόγου με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, και γ) ενθάρρυνση των εργοδοτών να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα.
Η Ελλάδα εφαρμόζει την επιταγή της Οδηγίας να ενθαρρυνθούν οι εργοδότες να λάβουν μέτρα με τη σύναψη εταιρικών σχέσεων, μέσω Μνημονίων Συνεργασίας μεταξύ της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων( ΓΓΙΦ) και των μεγάλων Εργοδοτικών Οργανώσεων: ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ, του ΕΒΕΑ και του Ελληνικού Δικτύου για την Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη.
40