Αρχαία Ελληνικά Β΄ Λυκείου : « Το άγνωστο κείμενο »
✓ Οὗτός ἐστι ὅς ἀπέκτεινε τούς στρατηγούς . ( κατηγορούμενο ) || Αυτός είναι που σκότωσε τους στρατηγούς .
✓ Ἔλαβε ὁπλίτας , οἵ πάντες ἀγαθοί ἦσαν . ( επιθετικός προσδιορισμός ) || Πήρε οπλίτες , που ήταν όλοι γενναίοι .
✓ Ἦν δέ τίς Ἀπολλοφάνης , ὅς Φαρναβάζῳ ἐτύγχανε ξένος ὤν . ( παράθεση ) || Ήταν κάποιος Απολλοφάνης , ο οποίος συνέβαινε να είναι φίλος με τον Φαρνάβαζο .
✓ Ὦ Κλέαρχε , ἀπόφηναι γνώμην , ὅ , τι σοί δοκεῖ . ( επεξήγηση ) || Κλέαρχε πες τη γνώμη σου , δηλαδή ό , τι σου φαίνεται καλό .
✓ Μέμφονται αὐτοῖς , ὧν πρόσθεν ἐποίουν . ( γενική της αιτίας ) || Κατηγορούν αυτούς εξαιτίας αυτών που έκαναν πρωτύτερα .
✓ Τά βέλτιστα ὧν ἄν ακούσητε , αἱρεῖσθε . ( γενική διαιρετική ) || Να προτιμάτε τα πιο καλά από αυτά που ακούσατε .
✓ Ὅπλα κτῶνται , οἷς ἀμύνονται τούς ἀδικοῦντας . ( δοτική του μέσου ) || Έχουν όπλα με τα οποία αποκρούουν αυτούς που αδικούν .
Παρατηρήσεις
α . Αναφορικές αντωνυμίες ή αναφορικά επιρρήματα + οὖν , δή , δήποτε και εκφράσεις όπως ἔστιν ὃς / ἔστιν ὅστις ( κάποιος ), οὐκ / οὐδεὶς ἔστιν ὅστις ( κανένας ), οὐκ / οὐδεὶς ἔστιν ὅστις οὐ ( καθένας ), ἔστιν οὗ ( κάπου ), οἷός ( τ ') εἰμὶ + απαρέμφατο ( είμαι ικανός να ), οἷόν τ ' ἐστὶ + απαρέμφατο ( είναι δυνατόν να ) κ . ά . δεν εισάγουν αναφορική πρόταση .
β . Μερικές φορές η αναφορική αντωνυμία δε βρίσκεται σε πτώση αιτιατική , ό- πως απαιτεί η σύνταξη του ρήματος της αναφορικής πρότασης , αλλά σε γενική ή δοτική , επειδή έλκεται από την πτώση ( γενική ή δοτική ) της λέξης την οποία προσδιορίζει . Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται έλξη του αναφορικού .
✓ Ἐμέμνητο τῶν συμφορῶν ὧν ἔπαθεν . [ αντί : τῶν συμφορῶν ἃς ἔπαθεν ] || Θυμόταν τις συμφορές που είχε πάθει .
324