ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
Ποίησης Εγκώμιον
Είναι κλισέ να πούμε ότι « μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις » … Δεν είναι όμως άτοπο να πούμε ότι μια λέξη μπορεί να φέρει χίλιες εικόνες και άλλα τόσα συναισθήματα! Για αυτή την παντοδυναμία των λέξεων να μεταφέρουν νοήματα να προσαρμόζονται σε περιβάλλοντα και τελικά να δημιουργούν τέχνη, μας γράφουν οι βραβευμένοι του Διαγωνισμού ποίησης Στελίνα Κασαπάκη και Διομήδης Λιάλιος.
ΠΟΙΩ( ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ)
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντοτε στις πιο ευτυχισμένες-μεγάλες στιγμές μου αλλά και στις πιο δυσάρεστες, αποκαρδιωτικές περιόδους της ζωής μου, αναζητούσα την ποίηση. Πόσο διασκεδαστικό γινόταν όταν τοποθετούσα τις λέξεις στο άψυχο χαρτί, την μία δίπλα στην άλλη μέχρι που γεννιόταν ένα νόημα, ένα έργο, μία ουσία, ένα ποίημα. Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα έως ότου συνειδητοποιήσω το μεγαλείο των συναισθημάτων μου.
Η μνήμη μου με πάει πίσω στα δέκα μου χρόνια να βρίσκομαι στην Πλάκα με φίλους μου. Κοντοστέκομαι μπροστά σε μια βιτρίνα, μικρή, βλέποντας μια ξύλινη μαριονέτα. Θέλησα τόσο να γράψω κάτι για αυτήν την κούκλα που δεν δίστασα να καθίσω κάτω στον δρόμο, να βγάλω ένα μπλοκάκι που είχε ο σάκος μου και να γράψω ό, τι μου ερχόταν στο μυαλό. Ένιωθα έναν φαύλο κύκλο να κυριεύει τη στιγμή μου. Αυτή η μαριονέτα είχε τόσα πολλά να πει αλλά έμενε σιωπηλή. Κοιτούσε μπροστά, κουνιόταν από το σχοινί αριστερά και δεξιά. Το βλέμμα της σε τοποθετούσε πάνω σε ένα καράβι λες και ήσουν έτοιμος να ταξιδέψεις μαζί της σε μέρη που ήταν πρωτόγνωρα.
Έχω την εντύπωση ότι ποίηση είναι όλα γύρω μας! Οι σταγόνες βροχής που στάζουν έξω από το παράθυρο του δωματίου μου νιώθω ότι παγιδεύουν τον χρόνο. Κάθε σταγόνα πάνω στο τζάμι είναι ένα πέρασμα του δευτερολέπτου στο διάβα μου. Ποίηση είναι επίσης όταν ακούγεται ένα μακρινό τραγούδι κι εγώ βρίσκομαι στην βεράντα του σπιτιού μου και δεν καταλαβαίνω από πού προέρχεται ο ήχος του. Φαντάζομαι κόσμο και ανθρώπους άλλοτε να χορεύουν και άλλοτε να πίνουν τα καλοκαιρινά ποτά τους με μια γεύση διάφανη. Οι ανθισμένες γλάστρες με τα γιασεμιά δίπλα μου, μεθούν την όσφρησή μου και μυρίζω λέξεις … Λέξεις για να ξεκινήσω και να ολοκληρώσω και νέο ποίημα.
Με την ποίηση χάρισα στον εαυτό μου την ταυτότητά του. Οι λέξεις ανήκουν στη ζωή μου, μεταμορφώνονται σε μικρά ανθρωπάκια με μαύρο σμόκιν και λευκό πουκάμισο. Σαν την ζωή μας κι αυτά, μικροσκοπικά άτομα-λέξεις. Τη μια στιγμή όλα είναι άσπρα και το φως εισχωρεί στις μέρες μας και την άλλη είναι μαύρα για να μας τονίσει το σκοτάδι κάποιων στιγμών που πονούν τη ψυχή μας.
Ίσως η ποίηση να είναι οι αναμνήσεις μου που δεν άντεξαν να μείνουν σιωπηλές. Μέσα από τη γραφή αναπνέει το πνεύμα μου και λειτουργεί πιο ομαλά η σκέψη μου. Κι αν κάποιος με ρωτήσει « Γιατί γράφεις ποίηση;» θα του απαντήσω … « Γιατί όχι;»
ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ
Στελίνα Κασαπάκη Α2
Η ποίηση είναι ένα παράθυρο ανοιχτό, Που ψιθυρίζει λέξεις. Γίνεται γέφυρα, Από ένα άτομο σε ένα άλλο, Και αθόρυβα γεμίζει την ψυχή. Κάποιοι βλέπουν το θαύμα της, Άλλοι αδιαφορούν και συνεχίζουν. Η στιχουργία ξεδιψά Το πνεύμα των ανθρώπων, Μαθαίνει στην καρδιά να πετά, Αναδύει μοσχοβολιά Από κάθε της πτυχή. Μια απεραντοσύνη, Της ζωής Που κύλησε στην γραμμή, Ενός ατέλειωτου στίβου.
Στελίνα Κασαπάκη Α2
ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ...
59