Υπάρχει μια αρρώστια που ρημάζει και μολύνει τα σχολεία σήμερα . Μια φρικτή αρρώστια που λυγίζει όλο και περισσότερους μαθητές . Μια αρρώστια , που μετατρέπει τα χόμπι σε βάρη , τις ασχολίες σε εμπόδια . Αυτή η αρρώστια έχει ένα όνομα : ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΙΑ . Όλο και περισσότεροι μαθητές πέφτουν στην παγίδα της τελειομανίας , ακόμα και εγώ , ο συγγραφέας αυτού του άρθρου , και πιθανότατα εσύ , ο αναγνώστης . Όλοι θέλουμε να βελτιωνόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι . Αλλά , αρκετές φορές , φτάνουμε σ ’ ένα σημείο που σταματούμε να νιώθουμε ευχαριστημένοι από την πρόοδο που κάνουμε . Ματαιόδοξα , κυνηγάμε την τελειότητα . Συγκρίνουμε χωρίς σταματημό τους εαυτούς μας με τους άλλους , και έτσι χάνουμε τη χαρά που μάς προσφέρει κάθε ασχολία . Αυτό είναι πολύ σύνηθες στον αθλητισμό στη μελέτη μας και στην αξιολόγηση . Παρατηρείται επίσης , και σε ενήλικες , που δεν « γιατρεύτηκαν » ποτέ , και έμειναν παγιδευμένοι . Στη σχολική ζωή συνηθέστερα κυνηγάμε την τελειότητα , που δεν είναι απαραίτητα κακό , αλλά δε σκεφτόμαστε δύο σημαντικά πράγματα : πρώτον , ότι είναι αδύνατο να φτάσουμε ως άνθρωποι την τελειότητα ( την έφτασε ποτέ κανείς ;) και δεύτερον , ξεχνάμε να ευχαριστιόμαστε οτιδήποτε δεν είναι τέλειο . Αυτό μας οδηγεί στο να μην ικανοποιούμαστε με τίποτα . Το χειρότερο όμως στοιχείο της αρρώστιας αυτής είναι το γεγονός ότι δεν φεύγει ποτέ από κάποιον άνθρωπο . Πάντα μένει μαζί του , έτοιμη να τον ξαναρίξει στα Τάρταρα … Η λύση είναι να μάθουμε να ζούμε μαζί της , να την αντιμετωπίζουμε και να της βάζουμε όρια … Πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας με όποια χαρακτηριστικά διαθέτει , να κάνουμε ειρήνη με τα συναισθήματά μας , πάντα να προσπαθούμε και να μη χάνουμε τον πολύτιμο αυτοέλεγχό μας .