Z uwagi na fakt, że aneks jest bardzo ciasny, w zasadzie niemożliwe jest dostanie się do niego na wózku inwalidzkim. Dzięki wirtualnej rzeczywistości dostęp do Muzeum uzyskują także osoby mieszkające daleko od Amsterdamu, które mogą nie mieć nigdy okazji odwiedzić miasta. Semra przywołała w tym kontekście w szczególności wykorzystanie wirtualnej technologii przez centra Anne Frank w Argentynie i w USA. Z technicznego punktu widzenia wirtualna rzeczywistość dostępna jest w dwóch trybach:
-Trybie Historii, stworzonym dla osób nieposiadających zbyt rozległej wiedzy o rodzinie Frank.
-Trybie Zwiedzania dedykowanym tym, którzy już znają opisywaną historię i którzy chcieliby poznać więcej szczegółów na temat tego miejsca.
Przed uruchomieniem narzędzia muzeum wyrażało pewne obawy i zastrzeżenia względem wykorzystania narzędzia wirtualnej rzeczywistości. Czy nie przyczyni się ono do trywializowania historii? Czy wirtualna rzeczywistość nie przysłoni znaczenia autentycznego miejsca? Czy zwiedzający będą zainteresowani historią, jaka za nim stoi? Levien wspomniał, iż obawiano się, że skoro wirtualna rzeczywistość daje bardziej realistyczny obraz oraz dokładniejszy wgląd w życie Anne Frank, ludzie nie będą zainteresowani zwiedzaniem muzeum. Wydaje się jednak, że stało się odwrotnie. Nowoczesne narzędzie przyciąga odwiedzających. Po jego zastosowaniu chcą obejrzeć miejsce takim, jakie jest ono naprawdę. Narzędzie jest źródłem nowych pomysłów oraz pytań na przyszłość: czy można je zastosować w szkole? Jak należałoby przygotować uczniów? Jakie są dalsze kroki? Jednym z problemów, jakie pojawiają się w kontekście korzystania z urządzenia jest fakt, że w danej chwili może go używać tylko jedna osoba. Levien wraz z działem edukacji Domu Anne Frank nie znaleźli jeszcze odpowiedzi na pytanie odnośnie potencjalnego zastosowania wirtualnej rzeczywistości w szkole, ale zastanawiają się nad nowymi możliwościami na przyszłość.
W ramach dyskusji zadano pytanie o jego potencjalne zastosowanie w Muzeum Auschwitz-Birkenau. Co można by pokazać? Andrzej Kacorzyk, Dyrektor Międzynarodowego Centrum Edukacji o Auschwitz i Holokauście powiedział, że nie wyklucza możliwości wdrożenia nowego projektu bądź pomysłu, jednak bardzo ostrożnie podchodzi do rzeczywistości wirtualnej. Muzeum zostało już przedstawionych wiele ofert tego rodzaju, w tym realistyczne odtworzenie sceny bicia bądź strzelania do więźniów przez kapo, gdzie zastosowanie wirtualnej rzeczywistości poszło za daleko. Na chwilę obecną nie znaleziono możliwości właściwego wykorzystania tej technologii. Dr Piotr Trojański zgodził się z Dyrektorem Kacorzykiem w tej kwestii: „Co można pokazywać, a czego nie należy? Gdzie znajduje się granica? […] Osobiście nie skłaniałbym się ku odtwarzaniu rzeczywistości. Wolałbym pominąć odtwarzanie dźwięków i odgłosów. Nasze podejście do wirtualnej rzeczywistości jest bardzo ostrożne, ale nie obawiamy się oglądania równie realistycznych filmów, na których zobaczyć można komory gazowe, czy takich filmów jak ostatni poświęcony Sonderkommando. Dlaczego więc w przypadku filmów fabularnych nie zadajemy sobie takich pytań ani nie mamy tego rodzaju zastrzeżeń, podczas gdy pojawiają się one w kontekście omawianego urządzenia? Filmom również przypisuje się status materiałów edukacyjnych. To tylko taka refleksja, ale najprawdopodobniej zgodzą się Państwo, że są wokół nas osoby z niepełnosprawnościami, które nie są w stanie wszystkiego zobaczyć i takie osoby, które nie mogą odwiedzić Auschwitz, bo mieszkają bardzo daleko. Dlatego też urządzenie tego typu można by wykorzystać w naszym Muzeum. Należy jednak przemyśleć, jak to zrobić i prędzej czy później się to stanie, więc nie porzucałbym całkowicie tego pomysłu”. Ostatnie pytanie zadał uczestnik z Holandii Sten Juffer: „Program zatytułowany jest „Edukacja w autentycznych miejscach pamięci” i widzę ogromny potencjał dla wykorzystania tego rodzaju technologii, jednak nadal nie zapewniają one autentyzmu, są rzeczywistością wirtualną.