„Materiały te dostarczają namiastki pewnego rodzaju pośredniego spotkania z tymi, którzy przeżyli Auschwitz i mają stanowić swoiste intymne doświadczenie tego miejsca oraz ludzi, których udział ono stanowiło”. Mówca w następujący sposób odniósł się do kwestii przedstawiania świadectw: „Posługujemy się świadectwem wielu ocalonych, Żydów, Polaków, Romów, Holendrów itd. po to, by przywrócić ludzki aspekt uwłaczającemu ludzkiej godności doświadczeniu Auschwitz i w tym miejscu bez twarzy na nowo nadać ofiarom tożsamość. W ten sposób indywidualne historie ocalonych oraz ich emocje mogą tworzyć szerszą perspektywę historii tego miejsca”. Świadectwa te to źródło bardziej namacalnej i łatwiejszej do pojęcia historii Auschwitz.
Adam Musiał podsumował swoją prezentację podkreślając, jak ważne jest, by poświęcać czas na „refleksję nad Auschwitz”. Według niego „historia ma na celu edukować obywateli współczesnego świata zdolnych do krytycznego myślenia. 99% naszych uczniów, a nawet 99,9%, nigdy nie będzie zawodowymi historykami. Obywatele współczesnego świata, którzy wyrażają wolę uczenia się na błędach swoich poprzedników i przodków, poznając ludzką zdolność do czynienia zła, zachowując otwarty umysł oraz akceptujące podejście będą działać dokładnie odwrotnie. Celem, jaki przyświeca nam jako edukatorom, w tym historykom i w szczególności ekspertom w dziedzinie Holocaustu i ludobójstwa, jest właśnie takie postępowanie: kształtowanie tolerancyjnych młodych ludzi o otwartych umysłach oraz wykazujących akceptujące postawy, którzy sami podejmą kroki, by sprawiać, że świat stanie się lepszym. To wielkie słowa, ale ja naprawdę w nie wierzę. Od samego początku wiedzieliśmy, że lekcja musi posiadać jasny przekaz etyczny: poznanie faktów historycznych, które przyczynią się do zadania wielu ważnych pytań o naturę ludzką, jej pozytywne oraz negatywne strony, o to, co jest w niej godne podziwu i chwalebne, a co godne potępienia. Znajomość faktów z historii ludzkości motywuje ponadto uczniów, bądź powinna ich motywować, do zadawania istotnych pytań oraz wyciągania wniosków na temat dnia dzisiejszego i dla jego pożytku. […] Musimy pokazywać młodym ludziom drogę i mam nadzieję, że ostatni element lekcji, jak i lekcja sama w sobie, dotyczą tego, co powinno zostać zrobione. Tu chodzi o postawy, o postępowanie, o sposób odbioru społeczeństwa, o demokrację i akceptację i paradoksalnie uważam, że w dzisiejszych czasach nabiera to jeszcze większego znaczenia.”