Zakładając, że przeszłość i czas to pojęcia abstrakcyjne, chcieliśmy dowiedzieć się, jak edukować osoby z niepełnosprawnościami. Nasz projekt stanowił badanie pilotażowe, uważam jednak, że był całkiem istotny. Wzięło w nim udział 14 osób, sześć kobiet i ośmiu mężczyzn w wieku od 19 do 23 lat”. Badanie składało się z dwóch części. W oparciu o różnego rodzaju zadania i ćwiczenia, pierwszą z nich poświęcono znalezieniu odpowiedzi na następujące pytania: W jaki sposób osoby z niepełnosprawnościami intelektualnymi postrzegają przeszłość? Jeśli dzieje się to w oparciu o skalę czasu, jak daleko ona sięga? I wreszcie, jakie wnioski na temat przeszłości są oni w stanie wysnuć z archeologii? Drugą częścią była ocena wizyty na stanowisku archeologicznym oraz w lokalnych miejscach pamięci.
Z uwagi na fakt, że podczas terapii lub pracy z osobami z niepełnosprawnościami intelektualnymi często wykorzystuje się myślenie wizualne, pierwsze zadanie polegało na opowiedzeniu bądź narysowaniu czegoś, co badani wiążą z przeszłością. W rezultacie otrzymano prace wskazujące na pojmowanie przeszłości jako teraźniejszości oraz przyszłości bądź całkowicie niepowiązane z odniesieniami czasowymi. Badaczy ucieszyły rysunki przedstawiające dinozaury – ich autorzy byli w
stanie powiązać archeologię z tymi istotami. Drugie ćwiczenie poświęcono ocenie pojęcia skali czasu badanych. Zadano im pytanie o to, jakie znaczenie przedstawiało dla nich wydarzenie, które miało miejsce bardzo dawno temu, dawno temu lub nie tak dawno temu. Uzyskano różne odpowiedzi, które często odwoływały się do osobistego doświadczenia, jednak wielu respondentów nie cofało się do przeszłości odleglejszej niż kilka lat.
Oznacza to, iż w niektórych przypadkach osoby z niepełnosprawnościami intelektualnymi nie postrzegają przeszłości w perspektywie setek lub tysięcy lat (i prawdopodobnie nie wypracowały koncepcji historii). Celem trzeciego badania było zaobserwowanie, jakie wnioski uczestnicy wyciągają w kontekście przeszłości w oparciu o ślady i wskazówki zawarte na dwóch rysunkach odwołujących się do odmiennych okresów czasu. W eksperymencie tym wzięły udział dwie grupy: osoby z niepełnosprawnościami intelektualnymi oraz bez nich. Okazało się, że 80% respondentów cierpiących na niepełnosprawności intelektualne w ogóle nie odwołało się do przeszłości lub historii. Nie odczytali oni znaczenia żadnej ze wskazówek (a były to na przykład ślady psich łap pokazujące, że w przeszłości przez dane miejsce przebiegł pies).