Biorąc pod uwagę psychologiczne skutki, jakie wizyta wywiera na odwiedzających, badacze podsumowali, iż jest to silnie emocjonujące wydarzenie: dr Stec zacytowała słowa Romy Sendyki posługującej się pojęciem „doświadczenia uczuciowego” w celu opisania tej kwestii. „Doświadczenie różnego rodzaju emocji związanych z udziałem w doświadczeniu śmierci zazwyczaj znajduje upust po wizycie”. Jeśli chodzi o stres pourazowy, może on objawić się w ciągu miesiąca od zwiedzania. „Pojawia się on w większości w związku z identyfikacją z ofiarami, a rzadziej w wyniku poczucia wstydu, winy oraz odpowiedzialności czy współodpowiedzialności”. W dalszej kolejności badaczka ukazała wnioski dotyczące roli szkół w edukacji na temat Holocaustu. Badania pokazują, iż szkoły posiadają coraz mniejszy udział w procesie przyswajania wiedzy na temat Holocaustu. „Podobnie jak ma to miejsce w kontekście rodziny, lekcje w szkole są coraz rzadziej przedstawiane przez młodych ludzi jako źródło wiedzy o Holokauście”. Zdaniem pani Ambrosewicz-Jacob, poziom wiedzy bądź jej dokładność są praktycznie niezwiązane z nauczaniem historii w szkole. „Młodzi ludzie wykazujący znajomość podstawowych faktów na temat Holocaustu wynieśli tę wiedzę spoza szkoły. Mimo że poziom wiedzy na temat Holocaustu systematycznie maleje, osoby pozbawione wiedzy w tym zakresie nie posiadają jej także w kontekście innych faktów historycznych. Znajomość faktów historycznych wśród młodych ludzi jest bardzo niska”. Mówczyni wysnuła także interesujący wniosek, iż „zarówno zakres nauczania na temat Holocaustu w szkołach, jak i ostateczny poziom wykształcenia uzyskiwanego przez uczniów w zakresie historii niekoniecznie odzwierciedlają faktyczną posiadaną przez nich wiedzę”. Wydaje się, iż szkoła posiada minimalny wpływ bądź jest nawet przeciw skuteczna biorąc pod uwagę walkę z uprzedzeniami, a „niewłaściwie prowadzona edukacja szkolna może również przyczyniać się do wzrostu negatywnego podejścia, jakie uczniowie mogą wykazywać w stosunku do Żydów oraz może wzmacniać nastroje nacjonalistyczne”.Dr Stec podsumowała swoją prezentację stwierdzeniem, iż większość z tych badań opiera się na deklaracjach uczestników. Jeśli chodzi o studiowanie i analizowanie wpływu oraz poziomu znajomości faktów osiągniętego wśród młodzieży stwierdziła ona, iż „może to być właściwe podejście”, jednak w kontekście mierzenia wpływu edukacji o Holokauście na kształtowanie postaw i wpajanie młodzieży wartości „możliwe, iż takie źródło danych nie jest zbyt wiarygodne. Z tego powodu tego rodzaju badania należałoby przeprowadzać na szerszą skalę, może za pośrednictwem socjopsychologów mających możliwość przyjęcia interdyscyplinarnego podejścia metodologicznego”. Badaczka przywołała ważne pytania mające na celu kontynuowanie badań nad wynikami edukacji w zakresie Holocaustu, mianowicie: „Co młodzież powinna wiedzieć po ukończeniu programu edukacyjnego? Jaki jest zadowalający minimalny poziom wiedzy do wykorzystania w praktyce na kolejnych etapach nauki? Czy możemy rzeczywiście mówić o faktycznej wartości edukacji w ramach miejsca pamięci?”Badaczka podsumowała swój wykład zaznaczając, iż „udział w programie edukacyjnym to tylko jeden z wielu czynników, jakie mogą wpływać na postawy młodych ludzi oraz ich systemy wartości oraz na sposób, w jaki pozyskują wiedzę”. Profesor Marek Kucia podsumował całą prezentację stwierdzeniem, iż „ci młodzi ludzie są zakorzenieni w innych wymiarach współczesnej kultury. Kultura ta zajmuje odległe miejsce względem wartości i procesów, jakie miejsce pamięci ma za zadanie komunikować. Dlatego nie chciałbym wypowiadać się w pesymistycznym tonie, ale wyniki te pokazują, iż skutki programów edukacyjnych nie przedstawiają się tak, jak chcielibyśmy, żeby się przedstawiały. Ale jak już zostało powiedziane na pewnym etapie w trakcie debaty w ramach poprzedniego panelu, nawet jeśli w 15 grupach znalazłoby się trzech uczestników, na których program wywarł pozytywny wpływ, takie działania mają sens. Taką optymistyczną nutą chciałbym zakończyć moją prezentację”.