Humbja e idealeve
Në kohën tonë, kohë interesi, faktet nuk kanë më
rëndësi. Ato shërbejnë vetëm nëse janë në anën e
gabuar, viktimat e pësojnë gjithmonë.
Jemi dëshmitarë të një kaosi tmerrësisht irritues, zhgënjyes, që jo vetëm të shkon në nerva e të dëshpëron
deri në rezignim, por është edhe forma më aktuale
e një edukimi shoqëror që po ndodh sot në mbarë
botën, edhe tek ne.
Duke u fshehur pas një kulture relativisht të pasur
gjuhësore dhe tmerrësisht negative, dekonstruktive
dhe të mbrapshtë për nga idetë, shumica e atyre që
sot bartin kollaret, politikanëve, dhe e atyre që u rrijnë pranë me e pa dëshirë, flasin për forma e përmbajtje sipas këtij apo atij filozofi, sipas kësaj apo asaj
logjike “progresive”, gjë kjo të cilën shoqëria e sheh,
pakçka se ndoshta nuk e thotë gjithmonë.
Edhe në planin global, por edhe në atë të brendshëm,
sot luhet një lojë e pistë politike, lojë kjo që nuk njeh
humanizmin si vlerë, njeh vetëm cakun pa marrë
parasysh rrugët e arritjes gjer atje.
Ndoshta kjo mund të tingëllojë si akuzë, por është
realitet. Në çfardo plani të shikosh e vëren, tjerër
është pastaj nëse nuk do ta pranosh.
Është e çuditshme me njerëzit sa shumë i preokupon
një gjenocid, gjithmonë nëse kundër atij gjenocidi
është edhe sistemi politik i vendit apo shtetit më të
fuqishëm të kohës.
Gjithë mediat fokusohen rreth çdo detaji, vetëm të
jenë të parat që paraqiten me aktualitete dhe atraktivitete para masës. Rasti i Sirisë.
Po që se sistemi politik i vendit apo shtetet më të
fuqishme nuk janë kundër atij gjenocidi (kjo nuk do
të thotë se janë për), apo nuk kanë interes të intervenimit për ta mbrojtur humanen, njerëzoren, edhe
mediat, madje edhe masa, shpeshherë janë me ta.
Rasti i Myanmarit (Burmani). Mora vetëm këta dy
shembuj sa për përforcim të idesë, duke qenë se të
tillë kemi mjaft.
Një edukim i tillë idiot është vetëm një arsye më
shumë të bindesh se Plauti pati vërtet të drejtë kur
tha se njeriu për njeriun është ujk ( Homo homini
lupus), dhe Seneka gaboi shumë kur tha se njerëzit
janë të lindur për t’i ndihmuar njëri – tjetrit (Homo
in adiutorium mutuum genitus est).
Nëse jemi duke menduar gabim nuk jemi ne fajtorët,
kështu po na jepet arsye të mendojmë.
Duke qenë se sot ndodhin krime edhe tek ne, dhe
fajtorët dënohen nëse janë të pafuqishëm, (s’janë të
pasur ose s’kanë lidhje të forta me sistemin), dhe
përkëdhelen nëse janë të ndryshëm nga të parët, shumica e qytetarëve, tash e një kohë nuk e njeh për mik
dhe shok për ditë të vështira parinë e vendit. Shembuj të dënimit të atyre që kanë gabuar dhe e kanë
kuptuar gabimin kemi mjaft shumë, si dhe shembuj
të atyre që kanë gabuar, vazhdojnë të gabojnë dhe
nuk dënohen kemi edhe më shumë, madje edhe
nëpër pozita me priviliegje të mëdha.
Ajo që është më poshtëruesja dhe më e tmerrshmja,
në lidhje më këtë, është se nuk ka mbikqyrje, kontrollim, vlerësim dhe vendim. Prandaj gjërat edhe
shkojnë siç po shkojnë.
Ndërsa, më fatalja në lidhje me krejt këtë edukim që
po marrim është se, ndoshta nesër, duke mundur të
jemi pjesë e këtij plani (sistemi) ekstrem që shanë
dhe “lufton ekstremizmin” do ta harrojmë edhe
veten dhe do të bëhemi futë, më të tmerrshëm se
Luan Koka, njeri në detyrë dhe vegël e një aparature
të rrezikshme çnjerëzore si në dramën Futa të Sabri
Hamitit.
Duke qenë se po edukohemi të jetojmë pa ideale,
nëse i kemi t’i zhdukim ose “emancipojmë” (t’i humbasim dalëngadalë), është e sigurtë e ardhmja jonë:
do të ketë prodhim të karaktereve të metamorfizuara.
Do të jetë kohë kameleonësh, siç edhe po thonë.
Besnik JAHA/ II
14