“Ben bir Koşucuyum, sersem. Labirent daha küçük olsa da orada
böyle şeylere alışıyorsun.”
Thomas moralini fazla bozmamaya çalışarak, “Fare Adam güneş
ışıklan konusunda haklıymış,” dedi. “Nükleer bomba atılmış gibi.
Acaba bütün dünya böyle mi?”
“Umanm öyle değildir,” diye yanıt verdi Minho. “Bir ağaç ya da
belki bir dere görmek hoşuma giderdi.”
“Ben bir parça çimenliğe de razıyım,” dedi Newt iç geçirerek.
Thomas baktıkça kasaba daha yalanda gibi görünmeye başladı.
Elli kilometre bile olmayabilirdi. Diğer çocuklara döndü. “Labirent’te
yaşadıklanmızdan daha farklı olabilir mi? Orada duvarlann arasına
hapsedilmiştik ve hayatta kalabilmemiz için her şey vardı. Burada
ise hiçbir şey yok ama söyledikleri yere gitmezsek hayatta kalmamız
mümkün değil. Buna ironi denmiyor mu?”
“Öyle bir şey,” diye katıldı Minho. “Sen bir felsefe dâhisisin.”
Başıyla merdivenin çıkışını işaret etti. “Hadi. Herkesi çıkaralım da
yürümeye başlayalım. Bu güneşin altında oyalanmayalım.”
“Belki de güneşin batm asını beklemeliyiz,” diye önerdi Newt.
“O metal toplarla mı uğraşalım? Hayatta olmaz.”
Thomas da bir an önce yola koyulmaları gerektiğim düşünüyordu.
“Çok kötü durum da değiliz sanınm . Güneş birkaç saat sonra batacak
gibi görünüyor. Bir sü