i M v t r e m : j\ le v u e r ı e y ı e r ı
Çığlıklar kesildiğinde Thomas metal topun yere düşme sesini
duydu. Yuvarlanarak bir duvara çarptı ve biraz daha yuvarlandı.
Yavaşlamadan, koşmaya devam etti.
Kalbi deli gibi çarpıyordu; tozlu havayı içine çekerken düzensiz
ve derin nefes almaktan göğsü acıyordu. Zaman kavramını yitirdi, ne
kadar ilerledikleri hakkında hiçbir fikri yoktu. Fakat Minho durma
larını söylediğinde rahatladı. Sonunda yorgunluğu, iki kişiyi öldüren
şeyin yarattığı korkuya üstün gelmişti.
Etraf, çocukların kesik kesik nefes alma sesleri ve kötü ağız ko
kusuyla dolmuştu. İlk kendine gelen Tava oldu. “Neden durduk?”
“Çünkü az kalsın burada bir şeye çarpıp bacağımı kırıyordum!”
diye bağırdı Minho. “Sanınm bu bir merdiven.”
Thomas bir an umutlandığım hissetti fakat hemen bu histen sıy
rıldı. Bir daha umutlanm