îs î+ j u r ıc r
olduğuna dair hiç şüphesi kalmamıştı. Belki de hiçbir zaman onun
yanında olm am ıştı.
"Bunun çok fena olduğunu biliyorum,” dedi Harriet usulca. “Es
kiden onunla oldukça yakınm ışsın anlaşılan.”
Thomas doğruldu ve yavaşça, uzun bir nefes aldı. “Ben... şey...
bunun tam tersi olduğunu umuyordum. Teresa’yı bize zarar vermeye
zorladıklarını am a onun, beni öpecek kadar kontrollerinden kurtul
duğunu...”
Harriet b ir elini Thom as’m omzuna koydu. “Bize katıldığından
beri, senin ona berbat b ir şey yaptığından bahsediyor ama ne yap
tığını hiç söylem iyor. Şunu söylemeliyim ki sen hiç de bize anlattığı
gibi değilsin. Fikrimizi değiştirmemizin asıl nedeni de bu olsa gerek.”
Thomas gözlerini kapayıp kalp atışlarını yavaşlatmaya çalıştı.
Ardından silkinip yeniden yürümeye başladı. “Pekâlâ. Devamım anlat.
Her şeyi duym am gerekiyor.”
Harriet yanından ilerliyordu. “Seni öldürmekle ügüi verilen tali
matların başmda seni çölde yaptığımız şekilde buraya getirmek vardı.
A Grubu bizi görem eyinceye dek seni çuvalın içinde tutmamızı bile
söylediler. Sonra... şey, büyük gün yarından sonraki gün olacaktı. Dağın
kuzey tarafında bir yer varmış. Seni... öldürmek için özel bir yer.”
Thomas bir kez daha durmak istedi ama ayaklan hareket edi
yordu. “Bir yer m i? Bu da ne demek oluyor?”
“Bilmiyorum. Oraya ulaştığımızda ne yapacağımızı bileceğimizi
söyledi.” Duraksadı ve ardından akima bir şey gelmiş gibi parmaklannı şıklattı. “Kesin bugün oraya gitti.”
“Neden? Diğer taraftan ne kadar uzaktayız?”
“H içbir fikrim y o k .”
Sessizliğe bü rü n ü p yürüm eye devam ettiler.
311