gelen kurşunlar alçıpam, kırık dökük mobilyaları deldi, metal
lavabodan sekti. Sonra -adamlar herhalde silahlarını yeniden
dolduruyorlardıateş bir süre için kesildi. Bay Chao acıyla ho murdandı. Vurulmuştu, ama yarasının ne kadar kötü olduğu
anlaşılmıyordu.
Ayağa kalkmaya çalışarak Garrett’a, “Yardım çağırmamız
gerek” dedim.
“Kahretsin, Charley.” Adam beni tekrar aşağı, kırık ve paslı
yatağın altına çekti. “Önce ne yapacağımızı çözmemiz gerek.”
“Şey, ne bileyim, Bay Chao’yu alıp, buradan defolup gidebiliriz?” Adrenalin artışı, dilimi inceltmiş olmalıydı. Birden
görüşlerimi dile getirmekte zorlanmamaya başlamıştım.
Garrett bana dikkat bile etmiyordu. Gerçekten mi? Yine mi
böyle bir duruma düşmüştük? “Beklersek polisler her an gelebilir”
d VF