kesmedi. Stevie Ray Vaughan?”
ikimiz de araba teybine baktık ve yüzümüze ağır sırıtışlar
yayıldı. Sesi açarak, “Yolculuğumuz güzel geçecek” dedim. Stevie
Ray’le başlayan her yolculuk güzel olurdu.
Çoğu özel dedektif üç saatlik yol gitmektense eski Mora
şerifine telefon etmeyi yeğlerdi, ama ben bir insanla yüz yüzeyken
onu çok daha iyi okurdum. Günün sonu geldiğinde, Bay Kirsch’ün
vakayla ilgili ne bilip ne bilmediğini kesin olarak öğrenmiş
olacaktım. Oğlunun yasadışı bir şeye karıştığını biliyorsa, bunu
öğrenecektim. Belki ayrıntıları bilemeyecektim, ama adamın bir
şeylerin üstünü örtüp örtmediğinden epeyce emin olacaktım.
Cookie yol boyunca çalıştı, bilgi toplayıp oraya buraya telefon
etti. Telefonuna, “Demek Bay Zapata için yedi yıl çalıştınız?” dedi.
Bay Zapata öldürülen araba satıcısıydı ve Cookie onun eski
çalışanlarından
biriyle
konuşuyordu.
“Hı
hı.
Tamam,
çok
teşekkürler.” Telefonunu kapattı ve bana bitkince baktı. “Umarım
öldüğümde insanlar benim hakkımda da yalnızca iyi şeyler
hatırlarlar.”
“Yine Zapata’nm aziz olması gerektiği zırvaları mı?”
“Evet. Aynı hikâye, farklı gün.”
“Lisede her ne yaptılarsa” derken Bay Kirsch’ün bloğuna
girmek için sağa saptım, “kimse, ama kimse o konuda konuş muyor. En azından bu yeniyetme grubu hakkında bir şey bili yoruz.”
“Neymiş o?” dedi, dizüstü bilgisayarına notlar almakta olan
Cookie.
“Hepsi sır tutmakta başarılıymış.” Bay Kirsch’ün evinin araba
yoluna girdim. “Karısının nerede olduğunu söylemiştin?”
Cookie bilgisayarını kapatıp başını kaldırdı. “Vay be, güzel ev.”
Taos’taki çoğu ev güzeldi. Burası pahalı konutların olduğu bir
yerdi. “Annesini ziyaret etmeye, kuzeye gitmiş.”