Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Página 53

f o t o : © h a n n a h w h i ta k e r

Om te begrijpen hoe revolutionair de groeiende
kennis over het microbioom
is voor de toekomst van de
volksgezondheid en de geneeskunde, is het goed om
eens terug te kijken naar de
afgelopen 150 jaar. De moderne geneeskunde is grotendeels gebaseerd op de
ontdekking halverwege de
negentiende eeuw dat bacteriën een rol spelen in onze
gezondheid. Het besef
drong door dat slechte bacteriën en virussen vaak de
oorzaak waren van gevaarlijke en dodelijke ziekten als
tuberculose, cholera, tyfus,
builenpest, pokken en polio.
Dit inzicht leidde tot de
creatie van antibiotica, hygiëne, beter sanitair, infectiecontrole in ziekenhuizen,
volksgezondheidsbeleid en
vaccinatieprogramma’s. En het creeerde generaties, vooral in de ontwikkelde landen, die poetsten, desinfecteerden, steriliseerden en antibiotica
slikten voor keelpijn, oorpijn, enzovoort. Toen gebeurde er zo’n tien jaar
geleden iets onverwachts: wetenschappers ontdekten dat wij in onze menselijke genetische code niet genoeg genen
hebben om ons lichaam te runnen. ‘Feit
is dat de genetische informatie die we
van onze ouders meekrijgen, onvoldoende gegevens bevat om ons te kunnen ontwikkelen,’ legt Shanahan uit.
Die schokkende ontdekking kwam
voort uit het wereldwijde project om

alle DNA in het menselijk genoom in
kaart te brengen. Aangezien fruitvliegen 14.000 genen bleken te hebben en
rondwormen 20.000, verwachtte men
dat mensen er meer dan 100.000 zouden hebben. Maar bij het afronden van
het menselijk genoomproject in 2003
bleek dat wij maar tussen de 20.000 en
25.000 genen hebben, amper meer dan
een worm! Waar waren de ontbrekende
genen? Vanaf toen werden de ogen gericht op de bacteriën die we altijd genegeerd hadden, of uitgeroeid. Wat
bleek? Die kleine beestjes hadden de
ontbrekende genetische informatie die
nu het microbioom wordt genoemd.
51