Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 112

houvast. De rots was nat en glibberig.
Hij kon de bovenkant van de krater nu
zien. Nog twaalf meter te gaan.
Twee meter onder de kraterrand
werd zijn weg versperd door een wand
van samengedrukte kiezel en steen.
Het gesteente verbrokkelde in zijn handen terwijl hij zich probeerde vast te
grijpen. Het is afgelopen, dacht hij. Ik
kan niet omhoog of omlaag. De top was
zo dichtbij. Ik moet het proberen.

radio over de rand te laten zakken, in
de hoop dat Benson een daarvan te
pakken zou krijgen. Het zou hem helpen de nacht door te komen.
In de schemering zag Benson iets
door de mist omlaag vallen. Het leek
groot, zwaar en gestreept. O nee! dacht
hij. Duddy had een gestreept shirt aan.
Het is Chris! Toen hoorde hij een misselijkmakende plof op de kraterbodem.
‘Chris!’ schreeuwde hij. Waarom heb
ik niet geprobeerd hem
tegen te houden? Plotseling voelde Benson zich
verantwoordelijk voor
de hele ramp. Waarom
drong ik zo aan op die
laatste opnames?
Toen op de derde dag
de zon opkwam, had
Benson moeite met ademen. Zijn keel
deed zo’n pijn dat hij niet meer om
hulp kon roepen. Hij ving regenwater
op in een kuiltje van een centimeter
diep op zijn lichtmeter en likte het
op. Hij dacht aan zijn vrouw, met wie
hij 25 jaar getrouwd was, en aan hun
twee kinderen. We houden van je,
leken ze te zeggen. Je wordt gered.
Hou vol.
De gassen die hij inademde maakten
hem verward. Toen de kolkende mist
even optrok, zag Benson een menselijk
silhouet op een rots in de verte. Madame Pele! Je gaat niet van mij winnen.
Ik kom hier weg! Toen bad hij om een
wonder. Alstublieft, God, smeekte hij,
maak het een heldere dag, zodat ze me
vanuit de lucht kunnen zien.
Leden van de cameraploeg hadden
kans gezien Tom Hauptman, een moe-

Toen hoorde hij een
misselijkmakende plof
op de kraterbodem.
‘Chris!’ schreeuwde hij.
Hij liet zijn armen tot aan zijn ellebogen in de kiezelmassa zakken.
Met de moed der wanhoop hees hij
zich met een ruk naar boven en kwam
op zijn buik op de kraterrand terecht.
Hij bleef even hijgend liggen en
schreeuwde toen naar Benson: ‘Ik heb
het gehaald! Ik zorg ervoor dat ze precies weten waar je bent.’ Benson
hoorde niets behalve de fluitende
wind en de bulderende lava.
Duddy volgde een touw dat de boswachters hadden achtergelaten om de
weg te wijzen, en strompelde langs de
helling omlaag naar de redders, die
hem met gejuich ontvingen. ‘Mike zit
50 meter onder de rand, net rechts van
waar de touwen zijn,’ vertelde hij ze.
‘Jullie moeten hem eruit halen!’
De boswachters besloten pakketten
met voedsel, water, kleding en een
110

readersdigest.nl 10/13