Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 111

Later hoorden Benson en Duddy
een helikopter, maar konden niet bepalen waar. Benson schreeuwde in de
richting waar ze Hosking het laatst
hadden gezien. Misschien wist hij wat
er aan de hand was. Geen antwoord.
‘Is hij dood?’ riep Duddy. ‘Daar beneden kan niemand zo lang overleven,’ antwoordde Benson.
Duddy zag het somber in. Hij was
gescheiden, had twee jonge kinderen
en dacht nu: ik wil niet op deze manier aan mijn einde komen. Ik wil mijn
kinderen zien opgroeien. Een voor
een stelde hij zich zijn naaste familieleden voor. Hardop zei hij dat hij van
hen hield.

B

oswachters Jeffrey Judd en
Neil Akana baanden zich
een weg naar de kraterrand boven Benson en
Duddy. Het terrein was uiterst onstabiel en kon ieder moment afbrokkelen. Ze hadden nog geen meter zicht.
De dampen waren zo agressief dat ze
de roestvrijstalen klemmen van hun
klimtouwen aantastten. De boswachters moesten gasmaskers dragen.
Akana klikte zich aan een touw vast
en kroop naar de afbrokkelende rand
van de vulkaan. Judd en een aantal
brandweerlieden hielden het touw
vast. ‘We gooien touwen over de rand!’
riep Akana. ‘Als je er een ziet, grijp het
dan vast en we hijsen je naar boven!’
Duddy’s hart klopte in zijn keel. ‘We
zijn hier beneden!’ schreeuwde hij.
Keer op keer wierp Akana een fel
oranje touw over de rand, alsof hij
blind aan het vissen was. Duddy’s

stem echode tegen de kraterwand,
waardoor moeilijk te bepalen was
waar hij zich bevond. Benson kon
Akana’s stem niet boven het bulderen
van de lava uit horen.
De boswachters kregen al gauw gezelschap van Hosking, die wilde helpen. Maar toen de duisternis viel,
keerden ze naar het basiskamp terug
om zich daar op een andere strategie
te beraden.
Ineengedoken op de richel huiverden Benson en Duddy in de kille regen. De temperatuur was gezakt tot 10
graden. Duddy, overmand door angst,
riep naar Benson: ‘Misschien is het
verstandiger en vlugger om gewoon
in de krater te springen!’
‘Niet doen!’ schreeuwde Benson
terug. ‘We moeten geduld hebben.’
Bensons zelfvertrouwen bracht
Duddy op andere gedachten. Als Mike
dit kan uithouden, kan ik het ook.
Op zondagochtend merkte Shearer
dat de bijtende dampen van de vorige
dag de turbine van zijn helikopter
hadden aangetast. Hij kon niet opstijgen. En vanwege het slechte weer
konden de boswachters ook niets
doen om de mannen te helpen.
Duddy kon de gedachte niet verdragen nog een nacht op de richel te moeten doorbrengen. Hij keek op zijn
horloge: drie uur ’s middags. ‘Ik trek
het niet meer,’ riep hij naar Benson.
‘Ik ga klimmen.’
Benson begreep dat zijn besluit
vaststond. ‘Goed,’ zei hij. ‘Succes.’
Duddy stond op, wankelend van duizeligheid. Hij wrong zijn vingers in een
spleet in de rots. Zijn voeten vonden
109