Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 109

voordat we stikken,’ zei Benson hijgend.
Stoom siste woedend uit de grond.
Dicht bij hen kookte het lavameer
onheilspellend en de dunne rotslaag
brandde onder hun voeten. Als er een
hel bestaat, dacht Duddy, moet het
zoiets zijn als dit.
Omdat het zicht amper 5 meter was,
wisten ze dat niemand hen vanuit de
lucht zou opmerken. Bovendien werden ze pas over een uur
terug verwacht en zou er
tot die tijd niemand naar
hen gaan zoeken. ‘We
moeten hier lopend weg,’
zei Hosking.
Met Duddy op kop
zochten ze zich een weg
naar een met rotsen bezaaide helling die zich
steil naar de kraterrand, 100 meter boven hen, verhief. Een kwartier later waren ze tot ongeveer de helft gekomen.
Strompelend door aslagen en afbrokkelende rotsen, zakten ze tot hun
knieën weg en gleden na bijna iedere
stap weer een stap terug. Toen de helling 45 graden steil werd, moesten ze
verder kruipen. ‘Houd op drie punten
contact met de rots,’ zei Hosking, die
in de Rocky Mountains had geklommen. ‘Twee benen en een arm, of twee
armen en een been.’
Eindelijk bereikte Duddy een richel. Boven hem versperde een overhangende rotswand de weg. ‘Ik kan
niet verder!’ schreeuwde hij naar de
anderen, 15 meter lager. ‘Niet hierheen komen!’
Benson en Hosking zaten op een

andere smalle richel. ‘Blijf jij hier,’ zei
Hosking tegen Benson. ‘Ik klim terug.
Misschien kan ik de radio nog aan de
praat krijgen.
‘Je stikt daar beneden,’ zei Benson.
‘Als we hier blijven, vallen we naar
beneden of stikken we ook,’ antwoordde Hosking. ‘We maken alleen
een kans als ik naar beneden ga.’ En hij
verdween in de zinderende dampen.
Toen hij de kraterbodem bereikte,

Stoom siste woedend
uit de grond.
Dicht bij hen kookte
het lavameer
onheilspellend.
werd Hosking verzwolgen door de
bijtende dampen van waterstofsul?de
en zwaveldioxide. Hij trok zijn overhemd uit en bond het voor zijn neus
en mond om de dampen te ?lteren.
Hosking haalde de accu uit de ?lmcamera. Als ik een verbinding kan
maken, dacht hij, werkt de radio hier
misschien ook op. Keer op keer moest
hij 15 meter de helling op klauteren
om in minder schadelijke lucht te komen. Daar haalde hij dan een paar
keer diep adem en ging terug om aan
de bedrading van de radio te werken.
Ten slotte, na een uur, zag hij een
vonk en wist dat het circuit werkte.
‘Dit is Hilo Bay Three,’ riep Hosking
om. ‘Is er een toestel in de buurt van
de kraterpijp? We zitten in de krater.’
‘Jullie zitten in de krater?’ ant107