Reader's Digest / Het Beste oktober 2013 | Page 108

D

e plaats die ze hadden uitgekozen was de rokende
krater Pu’u O’o van de
Kilauea, de meest actieve
vulkaan ter wereld. In tien jaar tijd had
de stromende lava uit die krater complete dorpen verslonden. De lava was
sissend in zee gelopen en daar gestold,
en had op die manier verscheidene hectaren aan het eiland toegevoegd. Nu, in
een rustige periode, was de kraterbodem, groter dan drie voetbalvelden,
bedekt met een dunne laag gestolde
lava.
Toen ze op die dag, 21 november
1992, voorbereidingen troffen om hun
opnamen te maken, besloot Benson
het zekere voor het onzekere te nemen. Hij wist dat sommige eilandbewoners geloofden in de magische
krachten van de vulkaangodin, Madame Pele. Ze werd voorgesteld met
vurige ogen, lavazwart haar en een
zwakte voor gin. Daarom besloot Benson een ?es gin in de krater te gooien.
‘Wij hebben maar een paar minuten
goed weer nodig,’ lichtte hij toe. ‘Misschien laat Madame Pele zich overhalen om mee te werken.’
Terwijl Hosking met de hel ikopter
rondjes cirkelde boven de dampende
vulkaankegel, wierp Duddy de offergave naar buiten. Hij miste de opening
echter en de ?es spatte uiteen op de
rand van de vulkaan. ‘Dichtbij genoeg,’
zei Benson. ‘Ze begrijpt het wel.’
Hosking daalde boven de rokende
krater terwijl Benson de bodem ?lmde.
‘We hebben een paar mooie beelden,’
zei Benson. ‘Maar laten we er voor alle
zekerheid nog een paar maken.’
106

Deze opnamen waren een kolfje
naar de hand van Benson, die aan succes?lms als Terminator II en Patriot
Games had meegewerkt. De lange,
slanke man met bruin haar en blauwe
ogen wist dat hij een goed team had.
Duddy, met een ruig gezicht die al
vroeg grijs begon te worden, had al
meer dan 40 ?lms op zijn naam staan.
De slungelige Hosking gold als een van
de beste helikopterpiloten in de ?lmindustrie.
Om 11 uur 25 vlogen ze 100 meter
boven de kraterrand, precies boven de
plek waar Duddy de ?es had uitgeworpen. Plotseling ging een waarschuwingslampje op het intrumentenpaneel branden. ‘We verliezen hoogte,’
zei Hosking. ‘We storten neer.’
Met een snelheid van 100 km/u daalden ze naar de linkerkant van een
roodheet lavameertje. Het was duidelijk dat ze in de vulkaan zouden neerkomen.
Koortsachtig tuurde Hosking door
de rookwolken, op zoek naar een vlak
stuk terrein om de helikopter neer te
zetten. Gelukkig zag hij kans om van
het 1300 graden hete lavameer weg te
komen.
Toen hij de neus een beetje optrok
voor een beheerste landing, sloeg de
hoofdrotor tegen een grote rots, waardoor het toestel de laatste meters als
een baksteen naar beneden viel. Het
staartstuk van de helikopter brak af
en de accu’s werden vermorzeld. De
radio viel uit.
De drie mannen klauterden uit de
cabine en hapten naar lucht in de zwaveldampen. ‘We moeten hier weg
readersdigest.nl 10/13