leven er vanaf nu dus uit; het verdriet
zou me hebben genekt.
‘Dat was niet niet makkelijk. Onze
meisjes gingen op een vrijdagavond
uit en toen ze de trap afkwamen zei
mijn vrouw: “Wat zien jullie er leuk
uit!” Instinctief keek ik omhoog, maar
ik kon ze natuurlijk niet zien. Ik wilde
niets liever dan mijn dochters kunnen
zien. Ik heb lang zitten janken.
‘De ochtenden waren altijd moeilijk. Terwijl je slaapt, merkt je het niet,
maar zodra je wakker wordt, word je
weer met de neus op het feit gedrukt.
Het is geen droom. De wereld is nog
steeds donker en eenzaam.
‘Zelfs als ik omringd was door vrienden en familie, kon ik die eenzaamheid
niet van me afschudden. Ik merkte dat
ik niet als vroeger betrokken werd bij
gesprekken. Ik denk niet dat mensen
gemeen zijn ... Je wordt gewoon anders behandeld als je blind bent.
‘Mijn leven bestond vooral uit manieren vinden om de dag door te komen. Naarmate de staaroperatie naderde, werd ik nerveuzer, maar de
chirurgen hadden me verteld dat er
een kans was dat ik een beetje zicht
terugkreeg. Met de steun van mijn gezin klampte ik me vast aan dat kleine
beetje hoop.
‘De operatie was een jaar na het ongeluk. Toen ik uit de narcose ontwaakte,
voelde ik dat de verpleegkundige de
verbanden eraf haalde. Ik hield mijn
ogen stijf dicht en deed ze pas open
toen ik Philipa’s stem hoorde. Mijn
rechteroog functioneerde. Ik kon zien!
‘Ik keek de kamer rond en zag mijn
vrouw. Ze huilde van vreugde. “Wat
ben je oud geworden!” grapte ik. “Wat
heb je gedaan?” Ze gaf me een speelse
tik en toen ik naar haar gezicht keek,
besefte ik dat dat het mooiste was wat
ik ooit gezien had.’
‘Tegen de elementen
verlies je altijd.’ Anders
met een reisgezelschap.
83