“Hmm ... geen helikopter!”
‘Ik maakte een grapje over de piloot
die in slaap was gevallen, maar ik probeerde snel via de radio contact met
hem te leggen. Geen antwoord. Ik
wachtte even en probeerde het weer.
Geen antwoord. En nog een keer. Nog
steeds geen antwoord. Na nog een paar
pogingen was de accu leeg en schakelde de radio zichzelf uit. Dat was
geen goed teken. De piloot was de
enige die precies wist waar we waren.
‘DE TEmpERATUUR WAS OnGEVEER min 8,
en dat is vrij koud als je lang stilstaat.
We hadden speciale winterkleding
aan, maar we hadden geen tent of andere uitrusting. De jongens zagen er
wat bezorgd uit en vroegen wat er
met de helikopter gebeurd was. Ik
zette mijn vrolijkste gezicht op en zei:
“Hij is waarschijnlijk ergens anders
geland. Laten we opsplitsen en naar
hem op zoek gaan.” Toen ik op weg
ging naar de bergen, was mijn grootste zorg dat hij neergestort was.
‘Na een paar uur hadden we het hele
gebied doorzocht, maar hadden niets
gevonden. Tijd voor een serieuze beoordeling van de situatie. We hadden
geen radio, geen eten, geen tent, geen
lift naar huis en we waren 200 kilometer verwijderd van de bewoonde wereld. Als het weer goed bleef, zouden
de hulpdiensten de volgende ochtend
naar ons op zoek gaan, maar een zware
sneeuwstorm kon zorgen dat we dagenlang afgesneden zouden zijn.
‘Door de jaren heen ben ik betrokken geweest bij veel reddingsoperaties in de bergen. Tegen de elementen
84
verlies je altijd! Plotseling was ik ervan doordrongen dat al deze levens
mijn verantwoordelijkheid waren.
‘Het werd tijd dat ik mijn werk ging
doen. De temperatuur begon te dalen
en het werd donker. Ik wist dat onze
overlevingskansen met de minuut afnamen en de zaken zagen er steeds
zorgwekkender uit.
‘Ik observeerde de jongens goed.
Hoe voelden ze zich? Een paar maakten
eerder nog grappen, maar nu was iedereen vrij rustig. In de bergen is een
slechte inschatting van de situatie de
belangrijkste doodsoorzaak. Als je moe
en gestrest bent, neem je slechte beslissingen, dus concentreerde ik me volledig op kalm blijven en een strak gezicht opzetten. Je beseft wel dat er een
kans is dat je sterft, maar als je daar
teveel aan gaat denken, draai je door.
‘We telden de energierepen en begonnen met de voorbereidingen om
een sneeuwgrot voor de nacht te graven. We moesten warm blijven. Kleine
stukjes kennis sijpelden mijn hoofd
binnen. Oké, we zijn in de buurt de
kust, dus bij eb kunnen we mosselen
zoeken. We moeten ervoor zorgen dat
we zichtbaar zijn vanuit de lucht.
‘Ik was dit allemaal aan het verwerken toen ik plotseling iets opmerkte
in de Arctische stilte. Lawaai. Het geluid van de helikopter!’
‘Alle jongens juichten en dansten in
de sneeuw. Ik ook, maar vooral wilde
ik weten waar hij in vredesnaam had
uitgehangen al die tijd.’
Blijkbaar was hij naar een dorp in de
buurt gegaan waar hij een meisje kende
... Wel ja, de rest kun je raden.
Reader’s Digest 03/14