ze me dat ik een netvliesloslating had
in mijn linkeroog. Helaas was het te
laat om er nog iets aan te doen.
‘Ik probeerde eerst optimistisch te
blijven en ging ervan uit dat het zicht
weer terug zou keren. Maar ik raakte
toch in paniek. Ik maakte een afspraak
bij het Moorfields oogziekenhuis in
Londen. De artsen daar waren echt
geweldig, maar ze hadden meer slecht
nieuws. Niet alleen was mijn linkeroog
verpest, ik had ook staar in mijn rechteroog en verhoogde druk op mijn oogzenuw die misschien blijvende schade
had veroorzaakt. De wet van Murphy?
Ik denk nog steeds dat het te maken
had met het ongeluk.
‘Ik moest er rekening mee houden
dat ik nooit meer zou kunnen zien,
zelfs als ze de staar verwijderden.
‘Op dat punt was ik volledig blind.
Bijna van het ene moment op het andere was ik mijn onafhankelijkheid
kwijt. Ik voelde me als een stokoude
man. Ik kon niets zelf doen. En wat het
erger maakte was dat mijn gezin mij
deze martelgang zag doormaken. Ik
kon natuurlijk niet werken, dus moest
mijn vrouw Philipa (ambtenaar) mij
en onze dochters Danielle en Hannah
onderhouden. Philipa maakte elke
ochtend een lunchpakket voor me en
ging naar haar werk, en ik luisterde
naar luisterboeken en de radio, en oefende hoe ik naar de badkamer moest
lopen zonder te vallen.
‘KUN JE GELOVEN DAT IK GEPROBEERD
HEB OM ZELF TE KOKEN? ... Ik brandde
mijn vingers toen ik probeerde een
Chinese maaltijd te wokken! Ik denk
dat ik niet wilde accepteren dat ik
blind was. Terugkijkend denk ik dat ik
die beslissing had genomen. Ik weigerde om bij de pakken neer te gaan
zitten en te denken, oké, zo ziet mijn
... GESTRAND IN HET NOORDPOOLGEBIED
De Zweedse gids Anders Bergwall (50) is gewend aan extreme
weersomstandigheden. Maar in april 1997 werden hij en zijn reisgezelschap geconfronteerd met een nacht in de bittere kou zonder
geschikte uitrusting. Niemand wist waar ze zich bevonden.
‘16 JAAR GELEDEN WAS HET VRIJ ONGEBRUIKELIJK OM EEN EXPEDITIE
NAAR GROENLAND TE MAKEN. Maar na een afspraak met het toeristenbureau had ik een clubje extreme skiërs naar een bergketen aan de
westkust meegenomen, ongeveer 200 kilometer van de dichtstbijzijnde nederzetting. Niet iedereen kan die verlatenheid aan, maar ik geniet daar juist van.
‘We werden begeleid door een Deense helikopterpiloot met wie ik al vaker
had gewerkt. Hij is fantastisch, maar een beetje gek. Hij zette ons af aan de kust
rond vier uur ’s middags en zei dat hij ons daar rond zeven uur weer op zou
pikken. We hadden een heerlijke ski-dag, dus iedereen was erg tevreden toen
we terug gingen naar het ophaalpunt.
Reader’s Digest 03/14
82