të punonte e të shkruante më tepër, se ai
kishte lindur për të shkruar, kështu që t’i
merrte të gjitha kënaqësitë, madje edhe
problemet shëndetësore, e t’i rraste në
ndonjë sirtar. Floberi e dinte mirë që nxënësi
i tij jetonte në një ferr të paimagjinueshëm
(në atë kohë Mopasani ishte nëpunës në
Ministrinë e Marinës), por e shtynte që nga
ora 5 e darkës deri në 10 të mëngjesit, t’i
kushtohej tërësisht Muzës dhe frymëzimit.
Mendonte se ato që ende i mungonin
Mopasanit ishin parimet. Për një artist
nuk mbetet gjë tjetër veçse të sakrifikojë
gjithçka për artin. Jeta duhet parë në sytë
e tij thjesht si një mjet dhe njeriu i vetëm
për të cilin nuk duhet t’i bëhet vonë fare
është pikërisht vetja. E marr me mend
sesi prindërit e sotëm do të lebetiteshin
nëse mësuesi ua tregonte të vërtetën kaq
shkoqur fëmijëve të tyre. Tani po filloj të
ndihem e trishtuar se përse nuk pata një
mësues të tillë.
Vdekja e Floberit pati ndiki