fëmijërinë time ndihesha i lumtur, pikturoja shumë, dhe të gjithë të
rriturit më buzëqeshnin. Të gjithë ishin të sjellshëm, miqësorë dhe
të ndjeshëm me mua. Kam shkruar shumë mbi gjithë këtë në librin
tim autobiografik Istanbul. Pas publikimit të Istanbul, disa njerëz
më pyesnin: A nuk je pak i ri për të shkruar autobiografinë tënde?
Unë heshtja. Letërsia ka të bëjë me lumturinë, doja të thoja, me ruajtjen në kujtesë të fëmijërisë tënde për gjithë jetën, të mbajë gjallë
fëmijën që keni brenda… Tani, disa vite më vonë, kam marrë këtë
çmim kaq të madh. Këtë herë të njëjtët njerëz më bëjnë një pyetje
tjetër: A nuk je pak i ri për të fituar Çmimin Nobel? Në të vërtetë
pyetja që kam dëgjuar më së shumti qëkur mora lajmin për fitimin
e çmimit është: Çfarë ndjenje është të fitosh Çmimin Nobel? Unë
them: Oh, është ndjenjë e mirë. Të gjithë të rriturit më buzëqeshin
vazhdimisht. Papritur të gjithë janë përsëri të sjellshëm, miqësorë
dhe të ndjeshëm me mua. Në fakt, ndihem gati si një princ. Ndihem si një fëmijë. Pastaj për një moment, e kuptoj se pse nganjëherë
ndihem aq i nevrikosur. Ky çmim që më soll i përsëri ato buzëqeshjet e ëmbla të fëmijërisë time dhe mirësinë e të panjohurve, duhet
të më ishin dhënë jo në këtë moshë (54 vjeç) që disa mendojnë se
jam shumë i ri, por shumë më herët, edhe më herët se në fëmijërinë
time, mbase dy javë pasi unë erdha në jetë, që kështu unë të kisha
shijuar atë ndjenjën princërore të të ndjerit një fëmijë gjithë jetën.
Në fakt tani… kur e mendoj… Ja pse unë shkruaj dhe do vazhdoj
të shkruaj.
/12/
0
06
20
57