Juliusz Słowacki u schyłku swojego życia napisał wiersz“ Słowiański papież”. Powstał on w czasie Wiosny Ludów, silnie rewolucyjnego okresu XIX-wiecznej Europy. Utwór ten jest uznawany za krytykę na niezrozumienie przez Kościół potrzeb zmieniającego się świata i korzystania z przestarzałych form, a sam słowiański papież jest wizją autorytetu, który wyrażałby pragnienia i myśli nie tylko Polaków, ale i całej, potrzebującej reform Europy. Choć niektórzy badacze literatury sceptycznie podchodzą do tego, czy rzeczywiście był to przejaw jasnowidztwa, czy zbieg okoliczności, nie da się z pewnością stwierdzić, że było to wydarzenie, którego można było się spodziewać. Zaskakujące jest także to, że zaledwie sto czterdzieści lat później, także w trudnym dla ojczyzny okresie istotnie Polak, Karol Wojtyła, został papieżem- po tym wyborze wiersz zyskał na popularności i był znacznie częściej cytowany.
Adam Mickiewicz natomiast niemal został autorem sciencefiction. Brzmi to dość surrealistycznie, biorąc pod uwagę fakt, iż poeta żył w XIX wieku, jednak dopisujący mu prekursorstwo w tym gatunku nie są aż tak daleko od prawdy, jak mogłoby się wydawać.“ Historia przyszłości”, pod której nazwą figuruje utwór pisany przez wieszcza w ciągu różnych momentów jego życia, nigdy nie ujrzał światła dziennego. Przeczytać jedynie możemy zaledwie kilka zachowanych kart lub relacje o różnych wersjach dzieła, dzięki czemu w ogóle wiadomo, że takowe powstawało. Większość jednak zniszczył sam Mickiewicz za namową przyjaciół w obawie, że publikacja wzbudzi niepokoje wśród emigracji i może zaszkodzić sprawie polskiej, ponieważ przedstawiona wizja odbiegała od ówczesnej sytuacji społecznopolitycznej. Podaje się, że utwór miał rozprawiać np. na temat wzrostu znaczenia kobiet w przestrzeni publicznej w przyszłości oraz przewidywać m. in. loty w kosmos, wynalezienie urządzenia o działaniu później faktycznie powstałego gramofonu, a także przedstawiał przykład alternatywnej wersji rzeczywistości, w której to Polska wygrała powstanie listopadowe.