W tym samym roku nadeszła jednak prawdziwa rewolucja: David Lynch i Mark Frost stworzyli serial „ Miasteczko Twin Peaks”, a pytanie „ Kto zabił Laurę Palmer?” na zawsze weszło do kanonu popkultury. Do Twin Peaks odwoływały się później liczne filmy, kreskówki, spektakle teatralne czy utwory muzyczne. okazało się błędem. Widzów nie interesował prequel historii znanej z ekranu, przez co „ Twin Peaks: Ogniu krocz ze mną” zostało należycie docenione dopiero po latach. Nie był to jednak koniec historii. Laura Palmer zapowiedziała agentowi Cooperowi, że spotkają się za 25 lat— i dotrzymała słowa. W 2017 roku zobaczyliśmy trzeci sezon, „ Twin Peaks: The Return”, stanowiący absolutne arcydzieło. Nie ma w nim ani jednej niepotrzebnej sceny czy ujęcia. O ile pierwsze sezony miały cechy typowej produkcji telewizyjnej, o tyle kontynuacja zachwyca czysto kinową magią i niepowtarzalną atmosferą.
Czy to oznacza, że Lynch próżnował przez ćwierć wieku? Skądże. W tym czasie stworzył cztery filmy i szereg projektów pobocznych. Pierwszym z nich była „ Zagubiona autostrada”— obraz fascynujący, choć meandryczny( dla mnie to po prostu opowieść o saksofoniście zmagającym się z przewlekłą migreną).
Na czym polegał fenomen tej produkcji? Najprościej ująć to tak: wcześniej nie istniało nic podobnego. Serial w surrealistyczny sposób łączył horror, kryminał i dramat obyczajowy. Nowością była postać Boba— uosobienia absolutnego zła pod postacią długowłosego, siwego mężczyzny— a także ikoniczna muzyka Angelo Badalamentiego. W „ Twin Peaks” trudno doszukać się wyraźnych wad; jego odbiór pozostaje głównie kwestią indywidualnych gustów. Po dwóch udanych sezonach Lynch i Frost stworzyli pełnometrażowy film opowiadający o ostatnich dniach Laury Palmer, co wówczas