Czym jednak jest ów język? Może strachem, od którego nie da się uciec? Obrazami największej trwogi osadzonymi w prozie dnia codziennego? Czymkolwiek jest— Lynch opanował go do perfekcji. Wielu twierdzi, że zamiast typowego dla horrorów strachu reżyser potrafi wywołać u widza lęk pierwotny. Co ciekawe, choć wywoływał tak głębokie emocje, te „ prostsze” wydawały się dla niego niemal niedostępne. Gdy opowiadał żarty, opierał je na ciszy— to niezręczna pauza miała wywołać śmiech.
To niespełna półtoragodzinne dzieło stało się dla Lyncha bilet do wielkiego świata kina.
Od „ Głowy do wycierania” rozpoczęła się wielka kariera reżysera. Tworzył ten film przez pięć lat z niewielką grupą znajomych, finansując projekt w dużej mierze z własnej kieszeni. Podczas premiery na festiwalu Filmex w Los Angeles obejrzało go 25 osób, a dzień później 24. Ostatecznie, dzięki umowie z lokalnym kinem, obraz trafiał na ekran podczas nocnych seansów. Film osiągnął niespodziewany sukces i przyniósł astronomiczny dochód 7 milionów dolarów.
Kolejnym przystankiem w jego karierze okazała się współpraca z Melem Brooksem— kultowym reżyserem i scenarzystą komediowym. Choć Brooks kojarzył się głównie z absurdalnym humorem, potrafił zaskoczyć. Pod jego opieką Lynch wyreżyserował swój drugi film, „ Człowieka słonia”. Opowieść o dotkniętym deformacjami Josephie Merricku z XIX-wiecznego Londynu poruszyła serca widzów na całym świecie. Ten czarno-biały dramat z Anthony’ m Hopkinsem i Johnem Hurtem w rolach głównych odniósł ogromny sukces. Pokazał nie tylko historię ludzkiego okrucieństwa, ale i niezwykłą wszechstronność Lyncha, który przeszedł od mrocznego koszmaru o ojcostwie do poruszającego filmu o człowieczeństwie.