Whale prowadzi narrację w sposób bardziej świadomy i dojrzały niż w pierwszym filmie. „ Narzeczona Frankensteina” to nie tylko horror, ale również film pełen czarnego humoru, ironii i głębszych refleksji nad naturą człowieka. Whale wyraźnie bawi się konwencją, a jednocześnie nadaje swojej historii tragiczny, niemal operowy wymiar.
Boris Karloff ponownie wciela się w Potwora i tym razem jego rola jest jeszcze bardziej emocjonalna. W przeciwieństwie do pierwszego filmu, tutaj Potwór uczy się mówić i wyrażać swoje pragnienia, co czyni go jeszcze bardziej tragiczną postacią. Karloff nadaje swojemu bohaterowi niezwykłej głębi – Potwór jest zarówno przerażający, jak i wzruszający, budzi współczucie, a jego relacja z niewidomym pustelnikiem to jedna z najbardziej poruszających scen w historii horroru.
Colin Clive, ponownie jako Henry Frankenstein, doskonale oddaje wewnętrzne rozdarcie naukowca rozdartego między moralnością a ambicją. Jego przerażenie i fascynacja nowymi eksperymentami są niezwykle przekonujące.
Największym odkryciem filmu jest jednak Ernest Thesiger w roli doktora Pretoriusa. Jego postać jest groteskowa, sarkastyczna i niezwykle przerysowana, ale w sposób absolutnie magnetyzujący. Jest on jednym z najbardziej zapadających w pamięć antagonistów w historii horroru – jego diabelski uśmiech i wyrafinowane maniery sprawiają, że jego postać przypomina złowieszczego dżentelmena rodem z powieści gotyckich.
Wreszcie, Elsa Lanchester jako tytułowa „ Narzeczona” – mimo że pojawia się na ekranie na zaledwie kilka minut, jej wygląd, mimika i krzyk sprawiają, że jest jedną z najbardziej ikonicznych postaci w historii horroru. Jej postać jest zarazem piękna, dziwna i tragiczna – idealnie wpisuje się w ton filmu.
Film zachwyca swoją stroną wizualną. Scenografia jest mroczna, ekspresjonistyczna, pełna gotyckich elementów – ogromne zamczyska, laboratoria pełne dziwacznych maszyn, wijące się korytarze i dramatyczne oświetlenie budują niesamowity klimat. Widać inspiracje niemieckim ekspresjonizmem – światło i cień odgrywają tu kluczową rolę, a scenografia sprawia wrażenie niemal surrealistycznej.