Międzynarodowa Konferencja Edukacyjna Publikacja pokonferencyjna | Page 16

Dr Neringa Klumbytė jest profesorką antropologii, rosjoznawstwa oraz studiów postsowieckich,

a także dyrektorką Programu Litewskiego w Centrum Studiów Rosyjskich i Postsowieckich Havighursta na Uniwersytecie w Miami. Dr Klumbytė jest autorką książki Authoritarian

Laughter: Political Humor and Soviet Dystopia in Lithuania (Cornell UP, 2022), laureatką nagrody Forum Kobiet Brytyjskiego Stowarzyszenia Studiów Słowiańskich i Wschodnioeuropejskich. Jej ostatnie badania dotyczyły głównie przemocy państwowej i uczestnictwa politycznego

w reżimach totalitarnych i autorytarnych, Holokaustu i ludobójstwa, suwerenności, praw człowieka oraz sprawiedliwości historycznej.

Dr Dovile Budrytė i dr Neringa Klumbytė w swojej prezentacji omówiły badania przeprowadzone wśród członków litewskiej społeczności żydowskiej, koncentrując się na tematach grabieży, restytucji i sprawiedliwości historycznej. Badania te opierały się na obszernych wywiadach

z nimi, przedmiotem których było to, jak postrzegają oni próby naprawienia historycznych krzywd przez państwo litewskie. Projekt badał „związki między implementacją sprawiedliwości historycznej, w tym memoralizacją, a pojednaniem, zwłaszcza w kontekście relacji litewsko-żydowskich”. Dyskusja obejmowała znaczenie przemocy materialnej podczas Holokaustu, dynamikę relacji państwo-Kościół w zakresie restytucji mienia oraz to, jak kontekst historyczny Litwy ukształtował jej podejście do reparacji za mienie żydowskie przejęte podczas okupacji nazistowskiej i sowieckiej.

Wyniki sugerują, że chociaż Litwa poczyniła postępy w uznaniu swojej historii poprzez ustanowienie polityki restytucji, nadal istnieje pilna potrzeba głębszego uznania i edukacji na temat Holokaustu oraz udziału lokalnej ludności w tych niesprawiedliwościach. Dr Klumbytė zauważyła, że ​​rodziny Ocalałych i Ofiar Holokaustu podkreślały nie tylko potrzebę rekompensaty finansowej, ale przede wszystkim „integracji społeczności żydowskiej ze społeczeństwem litewskim, to zaś obejmuje docenienie historii Żydów litewskich i ich postrzegania sprawiedliwości historycznej”. W konkluzji stwierdzono, że skuteczna sprawiedliwość historyczna musi odpowiadać na bieżące wyzwania społeczne, jednocześnie promując inkluzywne rozumienie historii, co ostatecznie przyczyni się do pojednania i sprawiedliwości społecznej.