բանաստեղծուհին փորձում է խոսել նաև կնոջ բնական իրավունքների մասին, քանի որ այստեղ Միհրին փորձում է ասել, որ կինն իր խելքով և գաղափարներով ոչնչով չի զիջում տղամարդուն, հաճախ նույնիսկ գերազանցում է, ուստի նրան նույնպես պետք է ընդունել որպես մարդկային էակի, ով իրավունք ունի դրսևորելու իր արժանիքները, արտահայտելու իր գաղափարներն այնպես, ինչպես տղամարդիկ: Թեև « Hâtemei Risâle »-ում արտահայտված գաղափարները գերիշխող չեն Միհրի Հաթունի ստեղծագործություններում, սակայն այս տողերը փաստում են այն մասին, որ օսմանյան գրականության մեջ կանանց իրավունքների պաշտպանությանը նվիրված գաղափարների, որոնք թերևս ֆեմինիզմի վաղ դրսևորում են, կարելի է հանդիպել դեռևս 15-16-րդ դարերի պոեզիայում:
Իր ժամանակի համար չափազանց համարձակ այս տողերում երևում է, որ Միհրին համարձակվում է քննադատել հասարակության մեջ տղամարդկանց և կանանց անհավասար կարգավիճակը: Սա օսմանյան դիվանի գրականության մեջ հանդիպող առաջին դեպքն է: Ուշագրավ է այն փաստը, որ միջնադարյան իսլամական հասարակության մեջ նմանատիպ հարց է բարձրացվում կնոջ կողմից: Հենց այս պատճառով էլ Միհրիի ստեղծագործությունները հաճախ բնորոշվում են որպես ֆեմինիստական 16: Ուշագրավ է այն հանգամանքը, որ Միհրիից հետո մինչև թանզիմաթի շրջան( 19-րդ դարի կեսեր) ոչ մի բանաստեղծուհի նման հարց չի բարձրացրել: Թերևս դա է պատճառը, որ Միհրի Հաթունը օսմանյան կին գրողների շարքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում:
Այսպիսով, 15-16-րդ դարերում առհասարակ հնարավոր չէր բարձրացնել կանանց իրավունքներին վերաբերող հարցեր: Այնուամենայնիվ, օսմանյան գրականության մեջ փոքրաթիվ կին գրողների շարքում առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնող Միհրի Հաթունը, իր` « Hâtemei Risâle » ստեղծագործության մեջ առաջին անգամ առաջ է քաշում այնպիսի խնդիրներ, որոնք վերաբերում են իսլամական հասարակության մեջ տղամարդ-կին անհավասարությանը, կնոջ իրավազուրկ վիճակին և նրա բնական իրավունքների պաշտպանությանը:
16
Նույն տեղում: 279