Άμα μιλάτε και τύχει να με πιάσετε να σας παρατηρώ εξονυχιστικά, είναι πολύ πιθανό να ταιριάζετε στο προφίλ κάποιου νέου χαρακτήρα. Ή κάπως έπεφτε ο ήλιος στα μαλλιά σας και μου θύμισε μια ηρωίδα μου. Ή ενθουσιαστήκατε με κάτι, και δεν υπάρχει τίποτα πιο συναρπαστικό από έναν άνθρωπο που μιλάει με ενθουσιασμό για κάτι. Ή, άμα γνωριζόμαστε τόσο πολύ καλά, μπορεί απλώς να θέλω να διαβάσω τις σκέψεις σας.
Και σίγουρα δεν πρέπει να σας κάνει εντύπωση αν διαβάσετε κάτι στις ιστορίες μου που να σας θυμίζει μία συζήτηση που κάναμε στις δύο τα ξημερώματα πριν μία πενταετία (ή όποτε, you get the point). Για να το θυμάμαι ακόμα, για μένα σήμαινε κάτι. Η έμπνευση πάντα έρχεται από όσα αγαπάμε. Και οι ιστορίες μπορούν να μας πάνε παντού, αρκεί να τις αφήσουμε.
Είναι λίγο σαν να κάνεις βουτιά με ανοιχτά μάτια σε μία θάλασσα αναμνήσεων, εμπειριών, αναγνωσμάτων, διηγήσεων, να παίρνεις όσα ξέρεις καλά και να τα ενώνεις με πράγματα για σένα άγνωστα και να τα βλέπεις να φτιάχνουν μια συναρπαστική ιστορία που ταυτόχρονα είναι και δεν είναι δική σου. Πρέπει να θυμάστε δύο πράγματα: όσοι γράφουν, συνήθως έχουν πολύ καλή μνήμη. Και οι άνθρωποι είναι για μας η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης. Αναμνήσεις δεν φτιάχνεις με πράγματα άλλωστε.