Γιατί κοιτάς τον τοίχο;
Γράφει η Μυρτώ Γκιούλη
Μια φράση ήταν το πρόσχημα…
«Γιατί κοιτάς τον τοίχο;»
Πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό...
Ήρθε η ώρα νομίζω να μπουν τα πράγματα στη θέση τους.
Αγαπημένοι μου, φίλοι μου, και εν δυνάμει γνωστοί, το κεφάλι μου είναι γεμάτο ιστορίες και φανταστικούς ανθρώπους , οι οποίοι μιλάνε όλοι μαζί και ασταμάτητα. Όταν «κοιτάω τον τοίχο» είναι πολύ πιθανόν ότι βρίσκομαι χιλιόμετρα μακριά, χαμένη στο χωροχρόνο, ενώ ιστορίες διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μου. Ο τοίχος δεν είναι ποτέ τοίχος. Με ανοιχτά μάτια βρίσκομαι στο βικτωριανό Λονδίνο, στην Αρχαία Ελλάδα, ή κάποιες φορές απλώς σε ένα σύγχρονο διαμέρισμα. Οι ιστορίες εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μου σαν ταινία, κι εγώ ακολουθώ τους ήρωες μου, προσπαθώντας να μεταφέρω στο χαρτί όσα βλέπω.