Leven is COMMUNICEREN is Leven De Wetten Voor Goede Communicatie | Seite 135

Als iemand iets doet waarmee je het moeilijk hebt, dien je jezelf twee concrete vragen te stellen.
Als je dat doet, zul je nooit meer straf willen gebruiken, omdat je zult inzien dat bestraffen precies
verhindert dat iemand iets leert.
Eerste vraag: wat wil je dat de persoon concreet anders doet?
Als iemand meer uren televisie kijkt dan je wenst en je wil, dat hij maar één uur per dag kijkt, dan is dat het
antwoord op vraag één: je wilt dat de persoon maar één uur per dag televisie kijkt.
Stel je alleen maar die vraag, dan zou je kunnen denken dat straf werkt, want als ons enig doel is mensen ertoe
te krijgen te doen wat we willen, werkt straf soms inderdaad.
De belangrijke tweede vraag is: welke reden wil je dat de andere persoon heeft om zich te gedragen zoals jij
het graag zou hebben?
Ik denk dat je zult inzien, dat als iemand iets uit angst doet, het leren zeer kostelijk wordt. Eens we inzien hoé
kostelijk dan wel, zullen we dit soort strategie om mensen te beïnvloeden niet meer gebruiken.
Tot nu toe, hebben we alleen maar de oude manier van denken afgebroken.
Laat er ons nu een taal in de plaats zetten, die het leven dient.
Laat ons terugdenken aan de persoon die je wilt opvoeden. Als je iemand wilt opvoeden, zeg hen dan wat er
in jou omgaat (wat er in jou leeft) op het moment dat ze iets doen waar je het niet mee eens bent. Beoordeel
hen met de taal van het leven. Hiermee bedoel ik: zeg hun wat in je omgaat, zonder kritiek te uiten of te
stellen dat ze fout zijn.
De taal van het leven veronderstelt dat we kunnen uitdrukken wat in ons zelf en in anderen leeft. De taal van
het leven vraagt kennis en bewustzijn van gevoelens en behoeftes, dit in tegenstelling tot de taal van de
dominantie die de