—
SONRA
—
EMRAH ATEŞ
Doktor gelir, O’ nun öldüğünü söyler. Ani bir şok geçirir ve ağlamaya başlarsın. Sonra etrafındaki kadınlar bayılmaya başlar, onlarla ilgilenirsin;
Ailenin erkeği sen olduğun için( varsayım) önce birinci derece akrabaları arayıp tek tek telefonda O’ nun ölüm haberini verirsin. Karşı taraftan fenalaşma sesleri, bazen de saçma sorular gelir.“ Ciddi misin sen, şaka mı bu?” diye sorarlar, sanki ölümün şakası olurmuş gibi. İşte tam da o an anlarsın insanın içinde gizli kalan umudu. Kötü olan her şeyin bir şakanın ardında yok olacağını zannediyor insan böyle zamanlarda. Oysa her şakada bile bir gerçek payı varken, gerçekler nasıl bir şakaya bürünsün ki?
Haber vereceğin kişiler nedense hiç bitmez. Elindeki telefonun rehberindeki isimlerin çokluğuna şaşırırsın. Bu kadar çok arkadaşın olduğuna, akraban olduğuna, O’ nun çevresi olduğuna... Bir düğüne çağırılacak insandan daha çoktur genelde bir cenazeye çağırılacak insanlar.
GÖRSEL: ROBERT LONGO
Senin telefonla aramaların sürerken, seni aramaya başlarlar. Kötü haber çabuk yayılmıştır. Seni arayana bütün süreci tek tek anlatırsın. O’ nun nasıl hastalığa yakalandığından, hangi tedavileri-ilaçları kullandığından, psikolojik durumundan, aslında ölünce acılarından kurtulduğundan bahsedersin. Ölümünün üzerinden henüz birkaç saat geçmiştir ama sen o kadar çok anlatmışsındır ki, ölüm sıradanlaşmıştır.
Hastaneye gelmek isteyenler olur, onlara yol tarifi yaparsın, kapıda karşılarsın.
2
6. Sayı Öteki