—
BEATMUCİT CEYHUNİ
İnsan en büyük balon, havalanamıyor. Havası kaçıyor falan. Sonunda patlıyor zaten.
—
SÖYLEŞİ: MELTEM DOĞAN
Saat sabahın beşi, kalkmışım, İstanbul’ un en iyi ortaokullarından birine gidiyordum. Neden? Çünkü ailem atomu parçalayıp ellerine vermemi ümit ediyordu. Ben kaderime lanet okuyordum. Abim metal okumasın diye babam onu haydarpaşadaki okula yazdırmadı. Makine okuması şarttı. Neden? Çünkü zaman makinesi icat edecekti, hatta tek kurşunla kapitalizm canavarını öldüren makine icat edecekti. Olmadı tabi. Ne ben atomu ellerimle parçalayabildim, ne abim makine icat etti. Peki ne yaptık? Anlatayım efendim, herkesin parmakla gösterdiği deliler olduğumuzu anladık. Ciddiyim. Bizi nerde görseniz tanırsınız, körüklü otobüste direğin en tepesine kim oturdu sizce. Yahu hatırlamadın mı teyzeciğim, ayıplamıştın ya. Bak kesin sen tanırsın doktor amca, hani burun deliğinin hacmini merak edip silgi sokan, kısa saçlı kız çocuğu vardı ya çipil gözlü, evet işte o benim. Legodan otobüs yapıp, şeffaf parçalara ampül takanda benim abim. Sonra koptum ben, dünyadan bağlardan, hatta kılcal damarlardan.
Kaldırım çizgilerine basmadan yürürken dinlerdim, Ceyhun Abi’ yi. Çantamda abimden arakladığım“ kötü kedi Şerafettin” kitabı. Kedi gördüğümde, İstanbul’ un en işlek caddesine kendimi atlamışlığım vardır bu aramızda kalsın. Yirmi dört yaşımdaydım, barlar sokağında yanımda, elimi keserek kan kardeş ilan ettiğim Arzumcum vardı. Ancak öyle sevebildim, ilk kediyi, sarışındı. İşte öyle zamanlarda, yanımda Ceyhun abi vardı. Hollanda doğumlu olduğunu, iki çocuk babası olduğunu, orijinal bir adam olduğu gerçeğini bilenleriniz vardır. Bilmeyenleriniz için söylüyorum; o sulara tek başına dalınız … Ceyhun Abi’ yi dinlemek, belgesel izlemeye benzemez.
Yanınızda söylüyormuş gibi hissettiğiniz adamlarla öyle salt söyleşi yapamazsınız. Hayal edin, biz Ceyhun abiyle çizgili pijamalarla, elimizde çekirdek çitliyormuşuz siz de bizi dinliyormuşsunuz gibi. Korkmayın, biz varız …
28
6. Sayı Öteki