BIOGRAM ARTYSTY
Tadeusz Brzozowski urodził się w 1918 roku we Lwowie. Swoją edukację odbywał w Krakowie, tam skończył gimnazjum matematyczno – przyrodnicze oraz zdał do Akademii Sztuk Pięknych. Początkowo kształcił się malarsko w pracowni Władysława Jarockiego, następnie uczył się u Ignacego Pieńkowskiego. W 1937 roku poznał Tadeusza Kantora, z którym spotkanie i współpraca odcisnęło wyraźne piętno na stylu artysty. Do wybuchu wojny przyszli twórcy wizjonerzy współpracowali w akademickim teatrze marionetek. W międzyczasie Brzozowski udzielał się jako kostiumograf przy organizacji widowisk średniowiecznych u podnóża Wawelu.
Mimo ciężkich, wojennych czasów artysta miał możliwość kontynuowania nauki w szkole artystycznej. Do 1944 roku uczęszczał do Szkoły Przemysłu Artystycznego w Krakowie, gdzie pobierał lekcje pod kierunkiem Fryderyka Pautscha. Nie zaprzestał swoich kontaktów z Kantorem – był jednym z organizatorów jego konspiracyjnego teatru, gdzie zagrał ważne role( Grabca w Balladynie, oraz Odysa w Powrocie Odysa). Razem z Nowosielskim, Mikulskim, Kantorem prowadził także grupę samokształceniową. To tajne zrzeszenie przekształciło się później w II Grupę Krakowską.
Po II Wojnie Światowej dokończył naukę na Akademii, a w 1946 roku uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa. Brzozowski pozostał wśród murów uczelni artystycznej – związał się z Wydziałem Architektury Politechniki Krakowskiej( był asystentem samego Ludomira Śledzińskiego). Już od 1945 roku był asystentem, a następnie uzyskał tytuł adiunkta w Katedrze Rysunku. W latach pięćdziesiątych trudnił się różnymi formami artystycznymi – realizował wraz z małżonką, Barbarą Gawdzik-Brzozowską, projekty malowideł naściennych o charakterze sakralnym i świeckim, m. in. w Lublinie, Głogówku, Mogilanach.
Od 1954 roku artysta niemal całkowicie porzucił Kraków. Zamieszkał w Zakopanem, natomiast swoją pracownię przeniósł do Bystrem. W regionie podhalańskim spełniał się również jako pedagog. W tym samym roku został zatrudniony jako nauczyciel rysunku w zakopiańskim Liceum Technik Plastycznych, a w latach 1959— 1961 pełnił funkcję dyrektora placówki. W międzyczasie aktywizował podhalańskie środowisko artystyczne. był jednym z filarów Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Zakopiańskiego zrealizował tam wiele wystaw.
Druga połowa dekady oraz początek lat sześćdziesiątych to okres podróży artysty, dzięki którym nawiązał liczne kontakty z zagranicznymi placówkami. To także czas zyskiwania popularności. Pierwsza indywidualna wystawa artysty odbyła się dopiero w 1956 roku. Dzięki nagłej popularności, również w środowiskach zagranicznych, kariera Brzozowskiego rozkwitła. Wystawy artysty odbywały się w całej Europie( Francji, Anglii. Niemczech, Włoszech), a sam malarz zdobył w kraju wysokie wyróżnienie za „ Polskie Dzieło Plastyczne w XV-lecie PRL”. W 1967 roku międzynarodowa renoma artysty była już niezachwiana – Brzozowski otrzymał zaproszenie, jako jedyny Polak, do udziału w wielkiej wystawie „ The Poetry of Vision” w Dublinie. Zasługi na arenie międzynarodowej zostały uhonorowane państwowym odznaczeniem Krzyża Kawalerskiego „ Polonia Resituta” w 1969, a w tym samym roku Brzozowski otrzymał II nagrodę „ Złotego Grona” oraz odznakę honorowego członka ZSP, a rok później nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki. Jak relacjonuje po dziś dzień małżonka artysty, nie zawsze czuł się dobrze z pochlebstwami ze strony rządu – do końca życia odmawiał przyjęcia najwyższego odznaczenia, Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski( ostatecznie został mu wręczony pośmiertnie).
Poza własną działalnością, Brzozowski również udzielał się kolektywnie – wraz ze swymi przyjaciółmi z okresu okupacji w Grupie Młodej Plastyki( później II Grupie Krakowskiej) oraz w międzynarodowej grupie Phases, związanej z surrealistycznymi tendencjami w malarstwie.
Aktywne życie, ciągłe podróże okazały się niespodziewanie osłabić organizm artysty. W roku 1987 pojechał do Rzymu, by na specjalnej audiencji wręczyć Papieżowi swój obrazek, przedstawiających Głowę Chrystusa na złotym tle. Artysta zmarł nagle podczas tego wyjazdu. Do swojej śmierci Brzozowski namalował około 380 obrazów, kilkadziesiąt gobelinów oraz stworzył wiele prac w drobnych formatach, olejnych szkiców i rysunków. Prace Tadeusza Brzozowskiego znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych i instytucjonalnych, m. in.: Muzeach Narodowych w Poznaniu, Warszawie, Krakowie i Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem, Museum Guggenheim oraz MoMA w Nowym Jorku, Muzeum Amsterdamskim, w Watykanie, Bratysławie, Skopije.
12