‘ Hier fietst het verleden ongemerkt mee.’
Ik bundel opnieuw mijn eigen krachten en zet koers richting Hechtel-Eksel. Een gecamoufleerd voertuig raast me voorbij. Juist, ik bevind me in militair domein waar vandaag wolven rondzwerven. Ik trek langs eeuwenoude heidegebieden en beland uiteindelijk in de indrukwekkende dennenbossen van Nationaal Park Bosland. Wat op het eerste gezicht pure natuur lijkt, blijkt nauw verweven met het mijnverleden. Veel van deze bossen werden ooit aangeplant om hout te leveren voor de Limburgse steenkoolmijnen. Zelfs hier fietst het verleden ongemerkt mee.
Fietsen door de bomen
Aan knooppunt 272, na een uurtje fietsen, gaat het pad plots tien meter de hoogte in. Net als bij‘ Fietsen door het Water’ en‘ Fietsen tussen de Mijnterrils’ smelten natuur en beleving mooi samen. ' Fietsen door de Bomen ' is duidelijk ook buiten de Limburgse grenzen bekend, want rond mij hoor ik Spaans, Duits en Frans. Net als aan de Duitse Militaire Begraafplaats in Lommel. Hier hoor ik zelfs een taal waar ik geen snars van begrijp. " Ich weun in Sittard, geprang tussen den Bels en Pruise ", zegt een man die hier elk jaar op bezoek komt. Vrij vertaald: hij woont in Nederlands-Limburg, tussen België en Duitsland. Samen kijken we uit over 39.000 graven. " Ik vind het spijtig dat ik hier zo weinig jonge mensen zie. Het is belangrijk te beseffen dat het zo opnieuw kan gebeuren."
Deze plek grijpt me naar de keel. Niet alleen door de eindeloze rijen kruisen, maar ook omdat oorlog opnieuw akelig actueel is. Terwijl een F-16 over de begraafplaats scheert, besef ik hoe dun de grens is tussen geschiedenis en het nieuws van vandaag.
29