‘ Ge komt toch nog terug? Ge zijt hier altijd welkom.’
30
Garnizoensstad
Ik heb nu zowat het verste punt van de route bereikt. Vanaf Gelderhorsten volg ik het Kanaal van Beverlo en flirt ik een aantal kilometer met de Antwerpse grens. Helemaal tot in Leopoldsburg, waar ik van het ene hoofdstuk uit de geschiedenis naar het andere fiets. Waar Beringen groot werd dankzij de steenkool, groeide Leopoldsburg uit tot een garnizoensstad. Ook hier bepaalden generaties mensen het verhaal van de streek, alleen droegen ze geen overall maar een legeruniform. Dat leer ik in Liberation Garden, waar ik letterlijk een ander tijdperk binnenstap. Geen museum waar je vluchtig doorheen wandelt, maar een plek waar de Tweede Wereldoorlog gezichten krijgt. Levendige beelden, persoonlijke brieven en kleine voorwerpen maken duidelijk dat achter elke veldslag duizenden gewone levens schuilgingen. Onwillekeurig denk ik terug aan de Duitse militaire begraafplaats van daarnet. Daar zag ik de cijfers. Hier krijgen die cijfers een gezicht.
De laatste kilometers brengen me richting Beringen. De terrils verschijnen weer aan de horizon, alsof ze me staan op te wachten. Even later rijd ik de tuinwijk binnen waar ik vanmorgen vertrok. Opnieuw word ik er begroet door haar vriendelijke inwoners. Antonio, volbloed- Italiaan met perfect afgelijnd snorretje, geeft me onder een grote parasol nog haastig een les Limburgse geschiedenis. " Na de Tweede Wereldoorlog had België dringend arbeidskrachten nodig. Er werden akkoorden gesloten met Italië en later ook met Turkije; steenkool in ruil voor mensen. Tienduizenden lieten hun familie achter om hier een nieuw bestaan op te bouwen. È stata una vita dura. Maar ik ben dankbaar. Het leven is goed nu." Onder zijn fijn snorretje verschijnt een brede glimlach.
Warm welkom
Op 28 oktober 1989 sloot de mijn van Beringen definitief haar deuren. De steenkool verdween. De mensen bleven. Gelukkig maar, want hun verhalen leven vandaag verder in de cafés, de moskeeën, de restaurants en in de kinderen die bergen opklauteren of zwemmen op een plek waar vroeger de liften naar de diepte vertrokken. Bij wijze van afronding drink ik nog een koffie in de schaduw van de Fatih Moskee. Aan het tafeltje naast mij zit een groepje Turkse mannen. We raken aan de praat. Ik vertel dat dit waarschijnlijk mijn laatste verkenning voor Visit Limburg was.
" Ge komt toch nog terug? Ge zijt hier altijd welkom." En plots besef ik dat die ene zin eigenlijk mijn hele reeks samenvat. De voorbije jaren fietste ik honderden Limburgse kilometers. Over heide en langs
Ik ontdekte dorpen waarvan ik het bestaan niet kende en landschappen die me telkens opnieuw verrasten. Maar als ik eerlijk ben, zijn het niet alleen de landschappen die me zullen bijblijven. Het zijn de mensen. De passanten die me vriendelijk begroetten of hun verhaal met me deelden. In elke ontmoeting, klein of groot, voelde ik me welkom. En dat is misschien wel de grootste rijkdom van Limburg. Dus nee, dit is geen vaarwel. Hoogstens een welgemeende … tot ziens, Limburg.
Meer weten? Wil jij net als Wouter van mijnsite naar natuurpracht fietsen? Voor meer informatie, check: visitlimburg. be / route / bosrijk-fietsen-vanuit-be-mine rivieren. Door het water, tussen de bomen en langs terrils. Knooppunten: 341 › 310 › 518 › 516 › 515 › 258 › 257 › 272 › 255 › 264 › 552 › 266 › 275 › 277 › 555 › 554 › 342 › 337 › 340 › 503